«Κόμματα αρχών», δυστυχώς, δεν έχουμε στην Ελλάδα – με εξαίρεση, ίσως, το ΚΚΕ. Έχουμε κολλήσει, επί γενεές, στα «Αρχηγικά κόμματα». Έτσι, αντί να κρίνουμε «αρχές» και «πολιτικές», κρίνουμε «προσωπικότητες» και «ηγέτες».
Και οι ηγέτες, φυσικά, κρίνονται και όταν ασκούν εξουσία ως Συμπολίτευση, αλλά και όταν κρίνουν την εξουσία ως Αντιπολίτευση. Ποια είναι, όμως, τα (αστικοδημοκρατικά) κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται οι ηγέτες – είτε ασκούν εξουσία, είτε... βρίσκονται στην Αντιπολίτευση;
Πρώτο: Η σωστή επιλογή συνεργατών και η κατανομή ρόλων.
Δεύτερο: Η φειδώ στο δημόσιο χρήμα.
Τρίτο: Η στήριξη κάθε πολιτικής χρήσιμης στην κοινωνία και στη χώρα, – ανεξαρτήτως του ποιος την προτείνει.
Τέταρτο: Η προστασία και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Πέμπτο: Καταναλωτικές δαπάνες μικρότερες του παραγόμενου πλούτου.
Έκτο: Εκσυγχρονιστικές και επαναστατικές τομές παντού (στο φαύλο πολιτικό σύστημα, στο πελατειακό κράτος, στο μοντέλο ανάπτυξης, στον παρασιτισμό και στην αρπαχτή).
Και ερωτάται καλοπροαίρετα: Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες της χώρας, οι οποίες, μέσα σε 40 μόνο ημέρες, κατέρχονται για δεύτερη φορά στις κάλπες, διαθέτουν τα κριτήρια εκείνα που τις καθιστούν αξιόπιστες, – ότι, δηλαδή, αγωνίζονται για την κοινωνία και τον τόπο και όχι για το κόμμα τους ή για τα προσωπικά τους οφίτσια;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι θετική. Και επειδή έχουμε πολλούς πολιτικούς ηγέτες, η εικόνα που παρουσιάζεται είναι η εξής:
Και τα περισσότερα μηδενίζονται!
Και οι ηγέτες, φυσικά, κρίνονται και όταν ασκούν εξουσία ως Συμπολίτευση, αλλά και όταν κρίνουν την εξουσία ως Αντιπολίτευση. Ποια είναι, όμως, τα (αστικοδημοκρατικά) κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται οι ηγέτες – είτε ασκούν εξουσία, είτε... βρίσκονται στην Αντιπολίτευση;
Πρώτο: Η σωστή επιλογή συνεργατών και η κατανομή ρόλων.
Δεύτερο: Η φειδώ στο δημόσιο χρήμα.
Τρίτο: Η στήριξη κάθε πολιτικής χρήσιμης στην κοινωνία και στη χώρα, – ανεξαρτήτως του ποιος την προτείνει.
Τέταρτο: Η προστασία και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Πέμπτο: Καταναλωτικές δαπάνες μικρότερες του παραγόμενου πλούτου.
Έκτο: Εκσυγχρονιστικές και επαναστατικές τομές παντού (στο φαύλο πολιτικό σύστημα, στο πελατειακό κράτος, στο μοντέλο ανάπτυξης, στον παρασιτισμό και στην αρπαχτή).
Και ερωτάται καλοπροαίρετα: Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες της χώρας, οι οποίες, μέσα σε 40 μόνο ημέρες, κατέρχονται για δεύτερη φορά στις κάλπες, διαθέτουν τα κριτήρια εκείνα που τις καθιστούν αξιόπιστες, – ότι, δηλαδή, αγωνίζονται για την κοινωνία και τον τόπο και όχι για το κόμμα τους ή για τα προσωπικά τους οφίτσια;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι θετική. Και επειδή έχουμε πολλούς πολιτικούς ηγέτες, η εικόνα που παρουσιάζεται είναι η εξής:
- Άλλοι αναπαλαιώνουν (αντί να ανανεώνουν) τα κόμματά τους, με λείψανα του παρελθόντος...
- Άλλοι δεν αγγίζουν τα αποστήματα φοβούμενοι ότι θα το πληρώσουν με λιγότερα «κουκιά»...
- Άλλοι εντάσσουν στις τάξεις τους περιπλανώμενους ή φυγάδες από άλλα κόμματα – εκτιμώντας ότι φέρνουν μαζί τους και εκλογείς...
- Άλλοι συνεργάζονται με το χειρότερο κομμάτι της Ευρώπης, προκειμένου να εγκαθιδρύσουν κλίμα τρόμου και ανασφάλειας στο ελληνικό εκλογικό σώμα...
- Όλοι – ψηφίσαντες και μη ψηφίσαντες Μνημόνια, Δανειακές Συμβάσεις και Εφαρμοστικούς Νόμους – αξιώνουν τώρα τροποποίηση, αναθεώρηση, επαναδιαπραγμάτευση ή απαγκίστρωση από τις διατάξεις του Μνημονίου και μια νέα εποχή για την Ελλάδα...
- Κτλ. κτλ. κτλ...
Και τα περισσότερα μηδενίζονται!
Χρήστος Θεοχαράτος



0 comments:
Δημοσίευση σχολίου