Α, όλα κι όλα... Οι προλήψεις έχουν τη σημασία τους!
Διότι δεν μπορεί ολόκληρη η ανθρωπότητα όσους αιώνες βαστάει ο πολιτισμός, να στηρίζεται στις προλήψεις και τώρα εμείς οι ορθολογιστές και οι ξερόλες να θεωρούμε τους προληπτικούς βλάκες.
Δηλαδή, πως την έχουμε δει?
Δεν ξέρανε οι σοφοί χιλίων αιώνων καιν ξέρουμε εμείς οι νιόφερτοι? Εκατό η αλεπού, εκατόν μία το αλεπουδάκι?
Με το συμπάθειο δηλαδή αλλά εμένα επιτρέψτε μου να είμαι προληπτικότατος.
Κι ιδού η απόδειξις...
Παρασκευή και 13 σήμερα και ορίστε που Κύριος Πρόεδρας ορκίζεται ο κύριος Πάκης...
[Φτού! Στα όρη στ' άγρια βουνά... Ξορκισμένος να είναι...]
Κι έρχομαι τώρα εγώ και αναρωτιέμαι... Μα διαθέτει τόσο σαρκαστικό χιούμορ η Ιστορία?
Παρασκευή και 13!
Χάθηκε ας πούμε να πέσει ένα Σάββατο, έστω και ψυχοσάββατο, να είμαστε ήρεμοι, να το αποδεχτούμε το πράμμα...
Ολόκληρος Πρόεδρας είναι αυτός. Και τι Πρόεδρας. Ο Πρόεδρας της λεηλασίας.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του έχουν προγραμματιστεί να συμβούν τα εξής θριλεριάρικα...
1ον, πρόκειται να ολοκληρωθεί η β΄φάση του σχεδίου αντικατάστασης του ελληνικού λαού από σλαβοαφροασιατικές μάζες
2ον, να κλείσουν και τα υπόλοιπα 200.000 μικρομάγαζα που κατόρθωσαν να επιβιώσουν από την επιδρομή της γαλαζοπράσινης συμμορίας
3ον, να διοριστούν άλλες 150.000 κομματικών βρυκολάκων στο δημόσιο
4ον, να γίνουν οι πλούσιοι πολύ πλουσιότεροι και οι πτωχοί πολύ πτωχότεροι
5ον, να εφαρμοστεί το e-φακέλλωμα όλων των ιθαγενών Ελλήνων, μέσω της κάρτας του πολίτη
6ον, να γίνει υποχρεωτική η παρακολούθηση της βυζοβίζιον
7ον, να τρώμε κάθε μέρα στη μάπα την Τασία
8ον, να με χωρίσει η Μάρα, επειδή θα καταρρεύσει το μαγαζάκι μου και δεν θα έχω φράγκα να την πάω, ούτε μέχρι το συνοικιακό σουβλατζίδικο...
Με άλλα λόγια κι εγώ, αν ήμουν ιστορία, Παρασκευή και 13 θα διάλεγα να τον ορκίσω...
Τώρα θα μου πεις, μα είναι δυνατόν εσύ μορφωμένος άνθρωπος και δη μαθηματικός, να πιστεύεις στις προλήψεις?
Κι όμως... κι όμως...
Ορίστε τώρα, που βγαίνουν αληθινές!
Και δεν είναι μόνον η Παρασκευή και 13...
Εδώ έχουν συμβεί και άλλα φοβιστικά και τρομερά. Πρώτα απ' όλα σήμερα το πρωί που πήγαινα να πετάξω τα σκουπίδια στον κάδο, πετάχτηκε μπροστά μου ένας μαύρος γάτος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δυο βήματα παρακάτου έπεσα απάνω σε παπά! Για να μην σας πω ότι εχτές το βράδυ στον ύπνο μου είδα την Τασία, να πηδάει πάνω από λαθροκοιμισμένους μετανάστες στους διαδρόμους του υπουργείου της.
Θέλετε κι άλλα δηλαδή?
Να σας πω κι άλλα, λοιπόν να φρίξετε...
Δυο μαγαζάκια εδώ στη γειτονιά βγάλανε κι όλας πινακίδες ότι ξεπουλάνε επειδή κλείνουνε...
Η Ευρυδίκη που δούλευε στα καλλυντικά και τη χαλβαδιάζαμε όλοι οι μαγαζάτορες της οδού Γκύζη, βγήκε βρώμα ότι δέχτηκε το προξενειό που της κάνανε και παντρεύεται μέσα στον Απρίλιο.
Η Ευρυδίκη είναι 23 ετών και ο γαμπρός 45!
Πρόκειται όμως για υπάλληλο της ΔΕΗ και μετά την αύξηση που τους έδωκε το καθεστώς, όσοι είναι ανύπαντροι έχουν γίνει περιζήτητοι.
Οι μισές καλλονές της οδούς Γκύζη προβλέπεται να παντρευτούν δημοσίους υπαλλήλους [και ει δυνατόν συνδικαλιστές] ενώ οι άλλες μισές είναι ήδη προξενεμμένες με αλβανούς εργολάβους...
Η Ευρυδίκη παραιτήθηκε από τα καλλυντικά στα οποία έπαιρνε 580 ευρά το μήνα και δούλευε 18 ώρες την ημέρα.
Απ ότι μου είπε καταχαρούμενη, τώρα τα λεφτά αυτά θα τα δίνει για πουρμπουάρ στο κομμωτήριο της Μαίρης. Ξαναγυρίσαμε δηλαδή στο "προξενειό της Μαρούλας" της δεκαετίας του 50...
Πίκρα, ρε πούστη μου...
Κι ύστερα μου λες εσύ να μην πιστεύω στις προλήψεις!
Και που να πιστέψω κυρία μου? Μήπως στη λογική? Διότι αν πιστέψω στη λογική, πες μου εσύ πως να εξηγήσω το μεταφυσικό φαινόμενο να μετονομάζουν οι συριζαίοι την τρόικα σε bryssels group κι οι ψηφοφόροι τους από κάτω να χειροκροτάνε, επειδή λέει: τέλος η τρόϊκα!
Άσε, καλύτερα να πιστεύω στις προλήψεις.
Τουλάχιστον είναι ξεκάθαρες και δεν σου δίνουν διπλά μηνύματα.
Παρασκευή λοιπόν και 13. Η πιο κατάλληλη ημέρα για να ορκιστεί ο Κύριος Πρόεδρος του ελληνικού θρίλερ.
Και τι πρόεδρος? Μιλάμε: "πρόεδρος Πάκης". Τα έχει όλα και δεν συμφέρει κανέναν...
Θυμάμαι τώρα ότι η γιαγιά μου η σχωρεμένη είχε ένα λιβανιστήρι για να διώχνει τα κακά πνεύματα.
Κάθε Παρασκευή και 13, έβγαινε λοιπόν στη εσωτερική αυλή του παλιού σπιτιού [τώρα φυσικά έχει γίνει πολυκατοικία], για να λιβανίσει.
Τότε όμως εγώ ήμουν πιτσιρικάς και δεν γνώριζα.
-Τι κάνεις εκεί μωρέ γιαγιά, της έλεγα.... Σιγά μην φοβηθούν το λιβάνι σου οι δαίμονες...
-Μα, δεν φοβούνται το λιβάνι Λευτεράκη μου, ψιθύριζε ψιλοτρομαγμένη η γιαγιάκα μου, η Άννα...
-Και τι φοβούνται ρε γιαγιά?
-Την πίστη, φοβούνται αγόρι μου... Την Πίστη τ΄ανθρώπου που τον αγαπάει ο Θεός!
Κατάλαβες τώρα κυρία, που το πήγαινε η γιαγιά μου η Άννα, που χάρη στην πίστη της στέκονταν στα παλιά τα χρόνια, ο κόσμος στα πόδια του?
Αν ζούσε σήμερα θα έβγαινε πάλι με το λιβανιστήρι και θα ξόρκιζε όλους αυτούς τους πάκηδες που έχουν αναλάβει εργολαβικά τη μετατροπή της Ελλάδος σε ευρωπαϊκή Ισλαμαμπάντ.
Όχι επειδή θα φοβόντουσαν αυτοί οι ροζουλί δαίμονες το λιβανιστήρι της. Αλλά επειδή θα φοβόντουσαν την Πίστη της.
Αυτή την πίστη που έχουμε χάσει εμείς οι Έλληνες, κυρία μου...
Γι αυτό μας έχουν του πεταματού και βάνουνε στη θέση μας τους αλβανοκογκολέζους...
Παρασκευή και 13! Μάλιστα αυτό μας αξίζει...
Κι αν βγεις σήμερα και ρωτήσεις κάτι κωλόπαιδα που την αράζουν στις καφετέριες και γαία πυρί μειχθήτω, δεν θα ξέρουνε να σου πουν γιατί, ας πούμε η Τρίτη είναι αποφράς ημέρα για τον Ελληνισμό...
Και μετά εσύ θα τους λες μπράβο, επειδή δεν είναι προληπτικοί.
Αδαείς είναι!
Αδαείς και άπιστοι...
Γι αυτό τους φοράνε για προέδρους τους πάκηδες κι αυτά τα μαλακισμένα γελάνε τάχα μου με τις προλήψεις των παλαιών Ελλήνων.
Χίλιες φορές καλύτερα να ήσαν προληπτικοί οι σημερινοί ελληνόφωνοι, παρά τέτοια ζώα που τα πάνε και τα φέρνουν οι μηχανικοί των ψυχών.
Τουλάχιστον με τις προλήψεις μας και με την πίστη μας, επιβιώσαμε ως έθνος εδώ και τριάντα τόσους αιώνες. Ενώ με τους μοντερνισμούς μας και τους συριζαϊσμούς μας, θα καταντήσωμε η παλιόψαθα των πακιστανών.
Αμέ...
Παρασκευή και 13 λοιπόν!
Κι επιτρέψτε μου να γελάω. Με το χιούμορ της ιστορίας και με την ηλιθιότητα του ελληνόφωνου ινδοραγιά.
Ψήφο τους έδωκες, πάκη θα λάβεις...
Και θυμηθείτε με στα επόμενα πέντε χρόνια της θητείας του οξαποδώ [ξανα φτου και να κάμω και τρεις γύρους] που δεν θα έχει μείνει από αυτό το έθνος παρά μόνον μια ωραία ανάμνησις... Σαν τις παλιές καρτ-ποστάλ από ταξίδια που δεν κάναμε ποτέ μας, γιατί δεν πιστέψαμε πως είμαστε ικανοί να τα κάνουμε..
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου