"ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ"
Παρακολουθώντας όλες αυτές τις ημέρες όλα όσα συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας και ειδικότερα στο Ε.Μ.Π , μου έρχεται στο μυαλό η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 74.
Αυθόρμητα , αν και θα κατηγορηθώ για προσβολή και ιεροσυλία , θα εκφράσω κάποιες σκέψεις που ίσως προβληματίσουν κάποιους που επιμένουν να βλέπουν και να υιοθετούν τα γεγονότα άκριτα , έτσι όπως θέλουν να μας τα παρουσιάζουν.
Τότε κάποιοι φοιτητές ξεκίνησαν τον αγώνα τους κατά των χουντικών με σύνθημα "ψωμί παιδεία ελευθερία ".
Κατέλαβαν το Πολυτεχνείο , ύψωσαν τη γαλανόλευκη στη πόρτα της Πατησίων, έστησαν ένα ραδιοφωνικό σταθμό , έβγαλαν 2 -3 μεγάφωνα και άρχισαν να γνωστοποιούν την αιτία τους στόχους της εξέγερσης και να μεταδίδουν τα συνθήματα που όλοι μας θυμόμαστε.
Απέναντί τους είχαν μια χούντα στρατοκρατών που είχε καταλύσει τη δημοκρατία και είχε επιβάλλει την δικτατορία.
Μοναδικά όπλα τους το σήμα του ραδιοφωνικού σταθμού και οι συνεχείς εκκλήσεις προς τους πολίτες για συμπαράσταση ,τρόφιμα και φαρμακευτικό υλικό…
Τις προηγούμενες ημέρες , όπως όλοι μας είδαμε ,αγανακτισμένοι "φοιτητές" με κράνη και κουκούλες μετά από ολονύκτιο ανταρτοπόλεμο και πλιάτσικο στα μαγαζιά των άτυχων καταστηματαρχών, κατέφυγαν στο Πολυτεχνείο για ανασύνταξη δυνάμεων, λίγη ξεκούραση και περαιτέρω οδηγίες.
Κατάληψη έγραψαν .
Αντίσταση είπαν.
Ποτέ όμως δεν μάθαμε σε ποιόν και για ποιόν λόγο.
Για τον θάνατο του άτυχου Αλέξη από τον παρανοϊκό η όπως αλλιώς θέλετε "μπάτσο";
Tο μοναδικό σύνθημα που ακούσαμε είναι το:
" ένα είναι το πεπόνι , μπάτσοι γουρούνια ,δολοφόνοι".
Η ελληνική σημαία αντί να ανεμίζει στις επάλξεις του αγώνα , ρίχτηκε στη φωτιά.
Την θέση του ραδιοφωνικού σταθμού πήρε το διαδίκτυο και τα SMS της κινητής τηλεφωνίας.
Οι φωνές της Μαρίας έγιναν κραυγές μίσους από την γνωστή ιστοσελίδα τους , μέσω της οποίας έδιναν γραμμή και οδηγίες μέσα από το ίδιο το Πολυτεχνείο.
Τις εκκλήσεις για συμπαράσταση αντικατέστησαν οι μολότωφ που κατέστρεψαν τα αυτοκίνητα αθώων πολιτών και τα μαγαζιά της Στουρνάρη.
Αλήθεια τι είδους λαϊκή εξέγερση είναι αυτή , όταν σκοπός σου είναι μα σπάσεις να κάψεις και να λεηλατήσεις ξένες περιουσίες , αποστολή σου είναι "φωτιά στα σκουπίδια και τα στολίδια" και στόχος σου το δένδρο στο Σύνταγμα;
Και αφού προφανώς βαρέθηκαν έφτασαν και τα Χριστούγεννα , ανακοίνωσαν , μέσω της ιστοσελίδας τους πάντα , ότι την 24 Δεκεμβρίου διακόπτουν την κατάληψη , βγαίνουν από το Πολυτεχνείο και θα ξαναμπούν μετά τις γιορτές.
Η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου σε επεισόδια...
Ξεκουραστείτε φίλοι μου και μετά τις γιορτές θα προβληθούν καινούργια άπαιχτα επεισόδια.
Οι καναλάρχες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι επαναλήψεις κουράζουν τον θεατή.
Μέχρι τότε καλές γιορτές και χρόνια πολλά σε όλους!!!
ΑΜ
ΥΓ:
Τι να σκέφτεται άραγε η Μαρία για όλα αυτά;
Γιατί, σκέπτεται και η Μαρία; Εγώ ήξερα ότι αλλάζει κόμματα σαν τα πουκάμισα για να τα οικονομάει. Δεν ήξερα ότι έχει και πολιτική σκέψη. Πάντως η κυρία εξασφάλισε το μέλλον και των δισέγγονων της, και αυτό χάρη στα χαϊβάνια που την πιστεύουν. Μπράβο Μαράκι μου. Μπράβο πρώην κυρία Κιμούλη μου. Καλό το πολιτικό θεατράκι σας. Έχετε μόνιμους θεατές εσείς. Μην κουράζεστε. Όσο υπάρχουν κουτορνίθια εσείς θα ζείτε μέσα στην πολυτέλεια. Και σε ανώτερα Μαράκι μου. Η Ν.Δ. σας περιμένει τώρα για να κλείσετε τον κύκλο σας ως πολιτικός.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟΜυθος του Πολυτεχνειου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην Ελλάδα την Ιστορία ξανα «γράφουν» τα ΜΕΜ. Είτε από ραδιοφώνου είτε από των στηλών των εφημερίδων ή των τηλεοπτικών σταθμών η Ιστορία παραχαράσσεται. Ούτως η μεγαλύτερη σύγχρονη «Εθνική» εορτή των Νεοελλήνων, ίσως περισσότερο και από την εορτή των ερωτευμένων του Αγίου Βαλεντίνου, είναι η « γιορτή του Πολυτεχνείου».
Με συγκινητική φιλοτιμία τα ΜΕΜ, αλλά και οι πολιτικοί μας ολων των αποχρώσεων, συντηρούν τον μύθο, με εργώδη προσπάθεια που ξεκινά απο τις αίθουσες των βρεφονηπιακών σταθμών και νηπιαγωγείων, ότι τα γεγονότα του πολυτεχνείου, έλεος, έφεραν την Δημοκρατία εν Αθήναις και όχι την δικτατορία του Ιωαννίδη. Συστηματικώς αποκρύπτοντες και φοβούμενοι να ομολογήσουν την αλήθεια, που καταρρίπτει τον πυρήνα του μύθου περι εκατόμβης νεκρών, όπως απεκαλύφθη από συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις περί ανυπάρκτων φοιτητών- νεκρών στο χώρο του πολυτεχνείου.Αλλά και της δήθεν καταρρεύσεως του καθεστώτος των συνταγματαρχών, αν τούτο ήτο ποτέ δυνατόν, συνεπεία της λειτουργίας του ραδιοφωνικού σταθμού στο πολυπαθές ιδρυμα, με εκφωνήτρια την πάλαι ποτέ κομουνίστρια και προσφάτως μεταλλαχθείσα σε σοσιαλίστρια, Δαμανάκη και σύνθημα «..Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο.Σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομενων Ελλήνων..».
Ηθελημένα αποσιωπούν ότι η χώρα είχε τότε πολιτική κυβέρνηση με υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον πολιτικό Σπύρο Μαρκεζίνη που θα οδηγούσε την χώρα σε εκλογές- απομάκρυνση των στρατιωτικών και ότι ουσιαστικώς η φοιτητική εξέγερση χρησιμοποιήθηκε, οπως εκ των υστέρων απεδείχθη, για την μεθοδευμένη πτώση του Παπαδόπουλου και ανώμαλη διακοπή του εγχειρήματος ομαλής επιστροφής στην Δημοκρατία. Ετσι το πολυτεχνείο στην πραγματικότητα, έγινε η γέφυρα της ανόδου της απρόσωπης χούντας του Ιωαννίδη. Ενώ η παλιννόστηση της δημοκρατίας, και η αποκατάσταση των πολιτικών οικογενειών Καραμανλή (Θείου) –Παπανδρέου (Πατρός), έγινε αναλώσει της Κυπρου, μετά από οκτώ ολόκληρους μήνες από την λεγομένη εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Αξίζει όμως να αναφέρουμε συγκεκριμένα γεγονότα και μαρτυρίες που δεν είναι δυνατόν να διαψευσθούν και δια τούτο αποκρύπτωνται και αποσιωπώνται απο τα Μέσα « Ενημερώσεως» (?) των Μαζών αλλα και απο τους δειλούς πολιτικούς που μας εκπροσωπούν.
Ο πρυτανις λοιπόν του Πολυτεχνείου κατα τα γεγονότα, Κ.Κονοφάγος σημειώνει στο «ημερολόγιο» του, που δεν προωρίζετο για την δημοσιότητα, ότι « το ΕΜΠ, χάρις εις τον στρατόν εξεκενώθη αναιμάκτως» Επίσης με την υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της συγκλήτου του Πολυτεχνείου 11/10/1975, προς τον εισαγελέα Δ. Τσεβάν, κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε κατα το τριήμερο. Ο ίδιος ο πρύτανις κατέθεσε ως μάρτυς στίς 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών, ότι μέσα στο πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς φοιτητής και τα ίδια βεβαιώνει κια στο βιβλίο του « Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου¨» 1982 με την προσθήκη ότι ούτε κανείς άλλος πολίτης έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυταχνείο.
Ο Ευάγελλος Αβέρωφ Υπουργός Εθνικής Αμύνης, δηλώνει στο περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 562, την 10 Μαίου 1979.
«..Το πολυτεχνείο υπήρξε μία ευγενική θαραλλέα δημοκρατική εκδήλωση της Νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε, κατα την τακτική που δίδαξε ο Λένιν, υπερφαλαγγίστηκε απο το ΚΚΕ και τα συνθήματα απο συνθήματα Δημοκρατίας έγιναν συνθήματα κομμουνισμού.Το πολυτεχνείο όχι μόνο δε έρριξε την Δικτατορία αλλα τη δυνάμωσε.Γιατί αυτό ήταν το έναυσμα που ωθησε πολλούς νέους αξιωματικούς λίγο πολύ απογοητευμένους απο την δικτατορία, να συσπειρωθούν γύρω απο τον Ιωαννίδη που ετοίμαζε συνομωσία αλλα δεν μπορούσε να την κάνη πράξη.Και έτσι επιβλήθηκε μια χειρότερη δικτατορία..
Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα την πρωτοβουλία και τον ηρωισμό των νέων που ξεκίνησαν αυτό το κτύπημα.Αλλά για να το τιμήσω, νομίζω πως πρέπει να πω αυτό που πιστεύω οι είναι αλήθεια.Δεν είμαι διατεθειμένος λόγω επιμόνου συνθηματολογίας λογω ανυπάρκτων « πολυαρίθμων νεκρών» να βοηθήσω και εγώ στην θεσμοποίηση μια ψεύτικης ιστορίας...¨»
Εξ ίσου αποκαλυπτικός ο αείμνηστος Κ. Τσάτσος (Ακαδημαικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τα έτη 1974-1980) στο βιβλίο του « Λογοδοσία Μιάς Ζωής» καταμαρτυρεί με μοναδική ειλικρίνεια και θάρρος:
«..Όταν έγινε το πολυτεχνείο, ούτε πήγα επι τόπου, ούτε συγκινήθηκα.Απο την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα πεζοδρομιακά ξεσπάσματα δεν κλονιζαν την δικτατορία και ότι όπως στα χρόνια της κατοχής , υποκρύπτανε κομμουνιστικές επιδιώξεις επικίνδυνες για το μέλλον.
Εχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι δεν συνηργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου. Λυπάμαι τα 5-6 παιδιά που σκοτώθησαν έξω και μακριά , διότι μεσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς,Η σκληρότερη δικτατορία που ακολούθησε, θα διαρκούσε πού ακόμη, αν δεν την έρριχνε η εγκληματική ηλιθιότητα της αποπείρας κατά του Μακαρίου...»
Είναι δε γνωστόν, πλην όμως παντελώς αποσιωπούμενο, οτι, μολονότι το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος απεφάσισε, κατόπιν εντολών του τοτε υπουργού Δημοσίων Εργων και μετέπειτα Δικαιοσύνης Γ.Α.Μαγκάκη, να απονείμη « τιμητική σύνταξη» στις οικογενειες των σπουδαστών που «εσφάγησαν», ουδείς διεκδικδικών ανευρέθη ή έλαβε την ανωτέρω σύνταξιν που παρέμεινε αζήτητη .Ενώ στην μαρμάρινη πλάκα ( την οποιαν απεκάλυψεν ως Πρωθυπουργός το 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου) και η οποία εναποτέθη πλησίον της μεγάλης (αλλά κενής και ασώματης) κεφάλας γνωστου αριστεροκαθηγητού, στο χώρο «της θυσίας» στο Πολυτεχνείο, τελικώς έχουν αναγραφή δεκαοκτώ ονόματα με την μισοσβυσμένη πλην όμως αναγνώσιμη, διευκρινιστική περιγραφή, «Φοιτητές που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης
1941-1944».Δηλαδή ελλείψει, ευτυχώς, θυμάτων, στον αποκαλούμενο «ιερό χώρο » θυσίας, της λογικής και της αλήθειας μαλλον ή φανταστικών νεκρών αγωνιστών, επιστρατεύθησαν οι φοιτητές του 1941-1942!! .
Βεβαίως και δυστυχώς υπάρχουν νεκροί των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973.Ο αριθμός τους κυμαίνεται μεταξύ 23 και 12. Ομως όλοι σκοτώθησαν έξω και μακριά απο το πολυτεχνείο, όπως διαπιστώθη και επιβεβαιώθη απο το υπ’ αριθμόν 677/1975 παραπεμπτικό βούλευμα και την υπ’αριθμόν 723/1975 απόφασι του πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το ίδιο επιβεβαιώθη μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία απο τον τότε υπουργό Δημοσίας Τάξεως Γ. Σκουλαρίκη, ο οποίος επανέφερε με τις «περγαμηνές» του αντιστασιακού, τον αστυνομικό διευθυντή Γ, Σαμπάνη, για να καταλήξη εκ νέου, ότι κατα το τριήμερο των γεγονότων του Πολυτεχνείου έχασαν την ζωή τους εκτός Πολυτεχνείου 12 συνολικώς Ελληνες.
Παρά ταύτα κατ’ έτος εν είδει ομαδικής παρακρούσεως και ανιάτου ψυχιατρικής νόσου έκόντες άκοντες συνεορτάζομεν την « Γιορτή του Πολυτεχνείου» δηλαδή το απόλυτο κενό.
Καθ’ότι, ως προείπομεν, ουτε θύματα- αγωνιστές είχαμε στο Πολυτεχνείο για να τιμήσουμε,ουδέ την Δημοκρατία απεκατέστησε ο « αγώνας των ηρώων του Πολυτεχνείου» Διότι η πολυθρύλητος Δημοκρατία απεκατεστάθη την 24ην Ιουλίου 1974, μετά απο οκτώ μήνες απο την εξέγερσιν του Πολλυτεχνείου, με την απεμπόλησιν τμήματος της Κύπρου .
Οπως γράφει ο αείμνηστος Θ. Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του « Η Μεγάλη Περιπέτεια» εκδόσεις Κάκτος, σελίς 298,
« ..Θα έλθη όμως κάποτε η ωρα που η υπόθεση ‘Πολυτεχνείο’ θα μελετάται απο τους ιστορικούς , τους κοινωνιολόγους και τους ψυχιάτρους ως μία απο τας χαρακτηριστικωτέρας αποδείξεις της ηθικής και πνευματικής καταπτώσεως της εποχής μας..»
ΙΑΣΩΝ