Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Σύντροφε, σε λυπάμαι... Σπατάλησες τη ζωή σου για ένα λάθος!

Περίεργο ον ο Αριστερός. Δεν τον πιάνεις πουθενά το σύντροφο!

  1. Όταν η ιδεολογία αποτυγχάνει παντού: "δεν εφαρμόστηκε καλά"
  2. Αν δικοί μας κάψουν όλη την πόλη: "είναι παρακρατική προπαγάνδα"
  3. Αν μας πιάσουν με το χέρι στο μέλι: "είναι πολιτική δίωξη"
  4. Αν οι εργάτες είναι εναντίον μας: "δεν έχουν εργατική συνείδηση"
  5. Και αν τα κάνουμε εντελώς σκατά: "Ναι, αλλά αυτό δεν είναι Αριστερά"
Δεν τον πιάνεις από πουθενά ρε τον σύντροφο!!!

Και δεν τον πιάνεις, διότι δεν θέλει να αποδεχθεί ποτέ την πραγματικότητα.

Ότι δηλαδή, ΑΥΤΟ είναι η Αριστερά, ότι ΔΕΝ μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα, ότι ΔΕΝ τους καταδιώκει και ΔΕΝ τους προπαγανδίζει κανείς (τα τελευταία 40 χρόνια).

Ότι με λίγα λόγια το σύστημά τους είναι αποτυχημένο, διότι η ιδεολογία είναι εσφαλμένη και οπουδήποτε εφαρμοστεί θα φέρει μόνο φτώχεια, περιορισμό ελευθεριών και δυστυχία.

Όμως γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα ο σύντροφος?

Διότι σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, ο Αριστερός ταυτίζει απόλυτα το πιστεύω του με την ίδια του την υπόσταση και δένει τη ζωή του με αυτό. Αν λοιπόν δεχθεί πως η ιδεολογία είναι εντελώς εσφαλμένη, είναι σαν να δέχεται πως έχασε τη ζωή του πολεμώντας για έναν λανθασμένο σκοπό.
Στο Γυμνάσιο που οι άλλοι παίζουν μπάλα, αυτός μοιράζει Ριζοσπάστη. Στο Λύκειο που οι άλλοι κυνηγάνε γκόμενες, αυτός αφήνει μούσι και κυκλοφορεί με την Καλλιόπη την αξύριστη. Στο πανεπιστήμιο που οι άλλοι διασκεδάζουν στα κλάμπ και τα πάρτι, αυτός μουχλιάζει σε σκοτεινά μπαρ των δέκα ατόμων σχολιάζοντας τη θεωρία του Μαρξ. Μετά πάει να βρει δουλειά και εκεί που οι άλλοι έχουν βιογραφικό, και πάνε κουστουμάτοι, αυτός σκάει στη συνέντευξη με βερμούδα, τατουάζ, σκουλαρίκι στο αυτί και ρωτάει το αφεντικό αν πληρώνει υπερωρίες.
Περνάει λοιπόν έτσι σιγά σιγά η ζωή του και ποτέ δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι αποτυχημένος σε όλα, αφού ζει στο μύθο της παγκόσμιας συνωμοσίας εναντίον του.

Κάποια στιγμή εκεί γύρω στα 50 αρχίζουν να του μπαίνουν υποψίες, αλλά πλέον είναι αργά για να αποδεχθεί οτιδήποτε.

Τον καταλαβαίνω απόλυτα.

Είναι αδύνατο ψυχολογικά για έναν άνθρωπο να αποδεχθεί πως σπάτάλησε τη ζωή του, τη μοναδική ζωή που έχει, για ένα λάθος.

Από μια άποψη, τον λυπάμαι κιόλας.

2 σχόλια:

  1. xaxaxaxa,,,,,,,,πολυ καλο.......
    και εγω ημουν αριστερος 1975-1993........
    η πλειοψηφια των φοιτητων γιναμε αριστεροι
    απο εφηβικη επαναστατικοτητα.....
    αλλα ειχα την σοφια να τους καταλαβω "που το παει η αριστερα"
    και αποχωρησα πριν 23 χρονια...

    αυτο θα πει πολιτικη οξυδερκεια.....

    ΑΜΒΡΟΣΙΑΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
    οικονομολογος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν το δούμε από μία άλλη οπτική γωνία, ίσως και να αλλάξουμε γνώμη.

    Ο αριστερός, ως γνήσιο τέκνο του μαρξισμού, ανέκαθεν μισούσε την έννοια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και αντιλαμβάνονταν την ζωή του μόνο μέσα από το πρίσμα του δημοσίου.
    Ως αποτέλεσμα, όλα αυτά τα χρόνια που έτρεχε να μοιράσει τον ριζοσπάστη, παράλληλα έψαχνε να χωθεί στο δημόσιο.

    Σήμερα, σε αντίθεση με τους αριστερούς που προστατεύονται υπό τη σκέπη του δημοσίου τομέα, δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων παράτησαν το ελεύθερο επάγγελμα και τον χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και έγιναν είτε οικονομικοί πρόσφυγες είτε άνεργοι. Σε μία τέτοια έκβαση των πραγμάτων, η πορεία των αριστερών ίσως και να μην φαντάζει τόσο μάταιη.

    Ειδικά αν σκεφτούμε ότι ακόμα και οι φιλελεύθερες κυβερνήσεις, τον καιρό της κρίσης, προτίμησαν να επιβάλουν οριζόντιους φόρους από το να μειώσουν δραστικά τον δημόσιο τομέα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή