Οι λίγοι, ακόμη εν ζωή και οι πολλοί περισσότεροι, νεκροί, πρωταγωνιστές του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, δεν μπορεί, παρά να δικαιώνονται, βλέποντας την αυτοκατάργηση του συστήματος που τους οδήγησε σε πολιτικό αλλά και σε πολλές περιπτώσεις φυσικό θάνατο.
Η Μεταπολίτευση, με την είσοδο των ελεγκτών του ΔΝΤ και την επιβολή Γερμανών... επιτρόπων σε Υπουργεία και υπηρεσίες ελέγχου της χώρας, δείχνει την ανικανότητα και την αδυναμία της να χειρισθεί πλέον την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της Ελλάδας. Μία κατάσταση που δημιούργησαν, εξέθρεψαν και άφησαν να εξελιχθεί οι ίδιοι οι δημιουργοί της Μεταπολίτευσης, δηλαδή τα δύο κόμματα εξουσίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που εναλλάσσονται σε αυτήν, από το 1974 και μετά.
Φυσικά, πολλοί ήταν αυτοί που δεν περίμεναν την έλευση των εκπροσώπων του ΔΝΤ, για να καταδείξουν την χρεοκοπία του μεταπολιτευτικού συστήματος, καθώς δεν έχουν λείψει οι φωνές πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων εκπροσώπων αυτού του συστήματος, που εδώ και καιρό έχουν επισημάνει τον κίνδυνο της απότομης κατάρρευσης αυτού του οικοδομήματος.
Πολύ περισσότερο όμως, από τις όποιες «άνωθεν» φωνές και διαμαρτυρίες, η Μεταπολίτευση έχει καταρρεύσει στην συνείδηση των απλών ανθρώπων, καθώς αποδεικνύεται τραγικά ανίκανη να δώσει λύσεις στα τεράστια οικονομικά προβλήματα της καθημερινότητας και της επιβίωσής τους.
Η όποια σύγκριση των σημερινών δεδομένων, με αυτά της περιόδου της 21ης Απριλίου του 1967, είναι συντριπτικά υπέρ της διακυβέρνησης των στρατιωτικών!!!
Με το τρομακτικό δημόσιο χρέος να ξεπερνάει κάθε όριο, τη χρεοκοπία να έχει οριστικοποιηθεί, την ανεργία στο 27% και πλέον, την επέλευση εργασιακού μεσαίωνα, τη κατάρρευση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την εξαφάνιση της δωρεάν Υγείας και Παιδείας, τη χρεωκοπία των ασφαλιστικών Ταμείων, την μεγιστοποίηση της φορολογίας και το ανελέητο και συνεχές «κούρεμα» μισθών και συντάξεων, η οικονομική κληρονομιά που άφησε η ... «χούντα» το 1974 μοιάζει πράγματι με χαμένο παράδεισο!!!
Όσο για το ζήτημα των έξωθεν εξαρτήσεων και εθνικών απωλειών, η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και η κάκιστη πορεία των εθνικών θεμάτων με την πλήρη υποταγή στον υπερατλαντικό και γερμανικό παράγοντα, οι ξένοι επόπτες των Υπουργείων, των Τραπεζών και οι ελεγκτές των αποφάσεων της Κυβέρνησης, δείχνει τελικά, ποιά από τις δύο περιόδους, η στρατιωτική ή η Μεταπολίτευση, ήταν η περισσότερο ξενοκίνητη και η περισσότερο επιβλαβής για την Ελλάδα, τους πολίτες της και τον ελληνισμό γενικότερα.
Εκεί όμως όπου η όποια σύγκριση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ύβρις, είναι το ζήτημα της ασφαλείας του πολίτη. Γιατί μπορεί τα τελευταία χρόνια, τα αστικά κέντρα τουλάχιστον, να έχουν πλημμυρίσει από αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση (όχι για την ασφάλεια των πολιτών, αλλά για την ασφάλεια των πολιτικών και τη καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων), πλην όμως η εγκληματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, με τις ληστείες και μόνο, να συμβαίνουν, μία κάθε λίγα λεπτά. Και μπορεί η στατιστική να είναι τρομακτική, αλλά περισσότερο τρομακτικό είναι το αίσθημα ανασφάλειας που έχει κυριαρχήσει στην συνείδηση του απλού Έλληνα πολίτη, σε όλα τα γεωγραφικά τμήματα της χώρας.
Όσο για την τρομοκρατία, με την δημοσιότητα που έχει λάβει, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα ιδεολογικό παιδί της Μεταπολίτευσης. Η απόλυτη ιδεολογική ασυδοσία της Αριστεράς και η κατάπνιξη - θεωρητικά και πρακτικά - κάθε αντίθετης άποψης, εξέθρεψε τις . «αντιεξουσιαστικές» ομάδες, που όπως συχνά στη ζωή συμβαίνει, συνεργάστηκαν, ή στράφηκαν κατά του δημιουργού τους.
Η 21η Απριλίου 1967 πέθανε πολιτικά, όταν αφέθηκαν να συλληφθούν οι πρωταγωνιστές της από τον τον αείμνηστο Κ.Καραμανλή και να οδηγηθούν στη φυσική τους εξόντωση.
Αυτό που έμεινε σήμερα, είναι οι θύμησες μίας πραγματικά καλύτερης ζωής στους μεγαλύτερους ηλικιακά και ένα ιστοριογραφικό ενδιαφέρον σε πολλούς νεώτερους, που μπερδεύει την ορθή κρίση τους, λόγω της αέναης αριστερής δυσφήμισης των απριλιανών. Ένα ενδιαφέρον, που γεννάται από την συνειδητοποίηση της χρεοκοπίας ενός συστήματος, που στηρίχθηκε ιδεολογικά και νομιμοποιήθηκε πολιτικά από την αντίσταση κατά των στρατιωτικών ηγετών της «χούντας».
Αυτοί ακριβώς οι «αντιστασιακοί», που ανασύρονται από την σκόνη, σε κάθε απριλιανή επέτειο και αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, θα ήταν ίσως οι καλύτεροι διαφημιστές της επταετίας.
Υπάρχει όμως και η «γενιά του Πολυτεχνείου», η γενιά των εξουσιαστών και προσκυνημένων της εποχής μας, που ξεπερνά τους προηγούμενους, ως προς την αποστροφή που δημιουργούν στους πολίτες.
Όταν μετά από χρόνια, θα γραφεί η ιστορία των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, από τον ιστορικό του μέλλοντος, που λόγω παρέλευσης ικανού χρόνου, δεν θα έχει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του σήμερα, τότε η σύγκριση μεταξύ του» μεταπολιτευτικού σήμερα» και του «στρατιωτικού χθες» θα είναι κατά πολύ υπέρ του δευτέρου!!!
Το «γιατί» και το «πώς» οδηγηθήκαμε σήμερα στην οικονομική αλλά και πολιτική χρεωκοπία, αποτελεί συχνά το αντικείμενο ευρέων τηλεοπτικών και γραπτών αναλύσεων, εκ μέρους πολιτικών προσώπων, οικονομικών και πολιτικών αναλυτών, δημοσιογράφων και πανεπιστημιακών παραγόντων. Ακόμη και εκ μέρους κάθε πολίτη όταν ερωτάται σχετικώς στον δρόμο, στο καφενείο, ή στην εργασία του.
Οι απαντήσεις ποικίλλουν. Ορισμένοι αποδίδουν το δράμα μας, στις κυβερνήσεις της Ν. Δημοκρατίας. Πολλοί δε περισσότεροι στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Άλλοι και στους μεν και στους δε. Όλοι μαζί, πάντως, καταφέρονται εναντίον της επονομαζόμενης «Μεταπολίτευσης», που επί 40 σχεδόν έτη, χειρίζεται και κατευθύνει την πορεία του Έθνους. Και εν πάση περιπτώσει, το αξιοπερίεργο είναι, ότι ενώ άπαντες έχουν λίγο ως πολύ, κάτι να κατηγορήσουν τα πρόσωπα και τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα, ΟΥΔΕΙΣ πλέον καταφέρεται σήμερα εναντίον της 21ης Απριλίου 1967, πλην της Αριστεράς!!! Απεναντίας, πολλοί σιγοψιθυρίζουν το γνωστό πλέον: «Πού είσαι Παπαδόπουλε»! Και πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1967 - 1973. Όταν, δηλαδή, την τύχη του Έθνους είχαν αναλάβει οι Στρατιωτικοί, με επί κεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, πέθανε ασθενής, φτωχός και καταφρονημένος στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας.
Το «γιατί» ο κάθε πολιτικός δεν αναφέρεται στην περίοδο αυτή - την περίφημη "επάρατο" - ας το αναλύσουμε λοιπόν, ευθέως, χωρίς φόβο και πάθος.
Λοιπόν!.. Δεν αναφέρεται ΟΥΔΕΙΣ πολιτικός στα χρόνια εκείνα διότι:
- Η Ελλάδα γνώρισε ανάπτυξη που ΠΟΤΕ δεν είχε φαντασθεί, πριν ή μετά!.
- Η ηγεσία των Απριλιανών που κυβέρνησε κατά την Επταετία, παρέδωσε την χώρα στην «Μεταπολίτευση», χωρίς να χρωστάει ούτε μια δεκάρα στον κάθε ξένο τοκογλύφο, τραπεζίτη ή δανειστή.
- Η Ανεργία ήταν κάτι το άγνωστο στην Ελληνική Κοινωνία.
- Η «Δικτατορία» χάρισε τα δάνεια των εξαθλιωμένων αγροτών μας, τους έφτιαξε δρόμους, (εκεί που μέχρι τότε κολυμπούσαν στην λάσπη) και τους πρόσφερε σχεδόν δωρεάν αγροτικά μηχανήματα.
- Αγόρασε, για την ασφάλεια του Έθνους, αεροπλάνα και υποβρύχια, ΤΟΙΣ ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ.
- Κατασκεύασε Σχολεία, Νοσοκομεία και Αθλητικά Κέντρα.
- Προσέφερε 150.000 σπίτια σε Δημοσίους Υπαλλήλους με δάνεια που είχαν ελάχιστο τόκο και ΚΥΡΙΩΣ χωρίς «μίζες».
- Ηλεκτροδοτήθηκε και το τελευταίο χωριό της Ελλάδας, ιδιαίτερα οι παραμεθόριες περιοχές.
- Η περιβόητη ΜΟΜΑ διάνοιξε και κατασκεύασε εθνικούς δρόμους, σε όλη την επικράτεια, χωρίς να διαμεσολαβούν μιζαδόροι μεγαλοεργολάβοι, διευκολύνοντας τους κατοίκους απομακρυσμένων και δύσβατων περιοχών.
- Υπήρχε απόλυτη ησυχία και δημόσια ασφάλεια, σε σχέση με το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας, που σήμερα κυριολεκτικά οργιάζει.
- Κοιμόμασταν «με ανοικτές τις πόρτες» στην κυριολεξία.
- Και ένα σωρό άλλα, που ο ελληνικός λαός για αρκετά χρόνια, λησμόνησε.
Και να σκεφθεί κανείς ότι ήσαν Στρατιωτικοί! Τουτέστιν μεθερμηνευόμενον, δεν εγνώριζαν και πολλά - πολλά περί Οικονομίας και πολιτικής. Απλά, πολύ απλά, ήταν Πατριώτες και έντιμοι Έλληνες!!!
Και πέτυχαν ΠΛΗΡΩΣ στο έργο τους, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα, τότε, είχαν επιβάλλει «εμπάργκο» πλείστες όσες «φιλικές» χώρες, καθώς τα πολιτικά «μας» αρχοντόπουλα φρόντιζαν δεόντως για την δυσφήμιση της Πατρίδας τους. Άλλωστε «παλιά τους τέχνη κόσκινο».
Μήπως και ο Γ.Α.Π. το ίδιο δεν έκανε και στις μέρες μας, όπως τότε ο πατέρας του;
Αυτά ήταν, τότε, τα έργα και ημέρες της «Χούντας» που παρέδωσε στους κυρίους της Μεταπολίτευσης ένα κράτος υγιές, που δούλευε σαν ρολόι!. Για να το μεταβάλλουν, στην συνέχεια, αυτοί οι κύριοι στο καταχρεωμένο, ανυπόληπτο τερατούργημα που όλοι σήμερα βλέπουμε, με οργή και θλίψη.
Άραγε έχει το κουράγιο κάποιος από τους αναρίθμητους αναλυτές, να τα πει αυτά σήμερα στον Ελληνικό Λαό; Ασφαλώς όχι!. Πλην όμως, όπως προαναφέρθηκε, όλο και περισσότεροι πολίτες σιγοψιθυρίζουν: «Πού είσαι Παπαδόπουλε!» Αλλά ο Παπαδόπουλος, μας ...τελείωσε.
Και δύσκολα θα βρεθεί ένας άλλος Παπαδόπουλος να ξανακάνει το «μπαμ».
Επομένως, τι επιλέγετε, τους τότε απριλιανούς, ή τους σημερινούς «απριλιανούς»;
Ήδη το 30% των πολιτών, με βάση χθεσινή σφυγμομέτρηση, προτιμά τους ...τότε, ενώ το 67% διαφωνεί!!! Μάλλον ανάποδα θα διάβασαν τα αποτελέσματα... Εσείς τί λέτε;
Σκεφτείτε και ...πράξτε.
Απλός Έλληνας πολίτης
"Η ηγεσία των Απριλιανών που κυβέρνησε κατά την Επταετία, παρέδωσε την χώρα στην «Μεταπολίτευση», χωρίς να χρωστάει ούτε μια δεκάρα στον κάθε ξένο τοκογλύφο, τραπεζίτη ή δανειστή"
ΑπάντησηΔιαγραφήΜάλλον από άγνοια, παρά από κακή πρόθεση έχει επικρατήσει η άποψη αυτή. Η χούντα δεν δανειζόταν η ίδια, διότι δεν μπορούσε. Έβαζε όμως τις εταιρείες και του δήμους να δανείζονται κατ' ευθείαν. Έτσι είχαμε π.χ. δάνειο "ΕΔΟΚΕΤΡ 1", "ΕΔΟΚΕΤΕΡ 2" κλπ, των οποίων η διαχείριση ουδέποτε ερευνήθηκε.
Κατασκευάστηκαν πολλά έργα, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί, αλλά το χρέος κατά την επταετία εκτινάχθηκε στο τριπλάσιο απ' αυτό που παρέλαβε το 1967.
Το χρέος αυτό, μετά την πτώση της χούντας, ενεγράφη στον κρατικό προϋπολογισμό κι εξοφλείται μέχρι σήμερα.