Ήμαρτον...

Στο υπουργείο Οικονομικών και στην κυβέρνηση θα πρέπει να αντιληφθούν γρήγορα κάτι: η κοινή γνώμη, μολονότι έχει "ματώσει" πολύ, εξακολουθεί να διατηρεί την κοινή λογική. Και αντιλαμβάνεται πως όταν κάτι πρέπει να γίνει, για το κοινό καλό, τότε θα πρέπει να γίνει το γρηγορότερο δυνατό. Καθυστερήσεις, παλινδρομήσεις και υπεκφυγές, πλέον, δεν τις ανέχεται. Και με το δίκιο της.

Όταν λοιπόν ξεκινάει από τον περασμένο Νοέμβριο μια ατέρμονη συζήτηση για την... απομάκρυνση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι, αποδεδειγμένα, θεωρούνται ακατάλληλοι για τη θέση τους και η συζήτηση αυτή σέρνεται επί 4μηνο, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τη δόση και την επόμενη μέρα όλων, τότε η δυσαρέσκεια είναι και δεδομένη και δικαιολογημένη.

Προσοχή: στον ιδιωτικό τομέα, από ενάρξεως εφαρμογής του μνημονίου έχουν χάσει τη θέση τους περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι και κάτι παραπάνω. Και σχεδόν κανείς δεν έχει βγάλει κουβέντα. Στο δημόσιο, για να φύγουν 15.000 οι οποίοι προέρχονται από τις τάξεις των επίορκων, των κοπανατζήδων και των εξαφανισμένων από τις θέσεις τους εδώ και χρόνια, εξελίσσεται ολόκληρος μαραθώνιος. Χωρίς αποτέλεσμα. Αν αυτό δεν συνιστά δύο μέτρα και δύο (εντελώς διαφορετικά) σταθμά, τότε τι αποτελεί;

Εννοείται ότι κανείς δεν θέλει να χάσει τη δουλειά του, οποιοσδήποτε την κάνει σωστά, έντιμα και με ζήλο. Αλλά το να έχουν φτάσει να πληρώνονται, από τις φυλακές όπου βρίσκονται με την κατηγορία της δολοφονίας, υπάλληλοι επειδή δεν έχει συγκληθεί το πειθαρχικό, η απόσταση είναι μεγάλη. Για να μην πω αγεφύρωτη. Και μπορεί αυτή να είναι μια ακραία περίπτωση, αλλά δεν είναι η μοναδική. Και επιτέλους κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από κανένα απυρόβλητο όσο "στεγανοποιημένο" κι αν είναι, εφ' όρου ζωής. Ιδιαίτερα μάλιστα από τη στιγμή που σε ορισμένες περιπτώσεις, τα δευτεροβάθμια πειθαρχικά, που αποφασίζουν οριστικά, έχουν "ξεχάσει" από πότε έχουν να συνεδριάσουν. Κι αυτοί που διαπράττουν τα αδικήματα που διαπράττουν, το γνωρίζουν.

Ήμαρτον...

Ο Τειρεσίας