Μάρτιαι Ειδοί Κ.Π. Καβάφη
Δεν νομίζω πως ελπίζεις πια σε κάτι, δεν περιμένεις κάτι, απλώς γίνεται αβάσταχτη, ώρες ώρες, αυτή η πτωματική γεύση στο στόμα σου, ξεχειλίζουν μέσα σου οι χυμοί της αποσύνθεσης αυτού που υπήρξες, και τότε η στοιχειωμένη ερήμωση στα σκοτεινά γραφεία των μυστικών υπηρεσιών, στις γιάφκες και στους τεκέδες σε θλίβει θανάσιμα. Ευτυχώς κάτι γεγονότα εδώ και εκεί θα σου θυμίζουν... ότι κάποτε έζησες. Κολλημένος στις έμμονες ιδέες σου, δέντρο ξεραμένο που δεν κυλάει ζωή μέσα του. Θα νιώθεις ότι αποξηραίνεσαι σιγά-σιγά, ότι εξαερώνεσαι και ότι σε λίγο θα καταντήσεις ένα κέλυφος του εαυτού σου άχρηστο και κούφιο, ένας εμετός ύπαρξης, θλιβερός επαίτης των ξένων κέντρων. Αδύνατο να ξεμπλέξεις πια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ρημαγμένος από την μοναξιά και την αγωνία με το μυαλό να έχει γίνει σκεπάρνι και η ψυχή κοφτερό πριόνι θα ροκανίζεις την άγρια κραυγή της κενής σου ματαιοδοξίας ότι είσαι ο μοναδικός και υπέρτατος, ο εκλεκτός του αμερικανοσιωνισμού που με αγκλίτσα την κουκούλα, την μολότοφ και τα “συγκεκριμένα ποσά βίας” θα σαλαγήσει το κοπάδι των Ελλήνων. Σαν τα λυσσασμένα σκυλιά δηλαδή, που όλην ώρα γυρίζουν γύρω γύρω και δαγκώνουν την ουρά τους μέχρι να γεμίσει αφρούς το στόμα τους και να ξεψυχήσουν από την εξάντληση.
Για πρώτη φορά στη ζωή κατάλαβες ότι έχεις πεθάνει προ πολλού. Σε πήγαν στο Brookings, Yale, LSE για να σου δώσουν “περιωνύμου ανθρώπου σχήμα”. Πήγες στο κάτω κόσμο και γύρισες ζωντανός νεκρός, άψυχη μαριονέτα που της κουνάνε τα νήματα, Τώρα συνειδητοποίησες ότι όλα αυτά τα χρόνια ήσουν, ένα εργαλείο, μια σκιά, ένας περιπλανώμενος νεκρός που ζητούσε να πάρει πίσω την χαμένη του ζωή. Δεν σου φτάνει όμως μια ζωή γιατί γερνάς και δεν μπορείς να την ξεχειλώνεις και να την κάνεις να αξίζει όσο δέκα, γιατί καίγεσαι και δεν αισθάνεσαι τίποτα στο τέλος. Τα χάνεις όλα . Την δημιουργία, ! Την προσφορά:! Τη ζωντάνια σου, την ανθρωπιά σου! Όλα! Μία υστερία άνευ αιτίας σου μένει. Τραγική ύπαρξη, αμετακίνητα παγιδευμένη, με το χρόνο να σου ροκανίζει τα ποδάρια και την αποτυχία να αναδύεται εμπρός στο πρόσωπο σου σαν λευκή παγερή σελήνη, γκονγκ τεράστιο που ηχεί στα αυτιά σου το μέγα, απέραντο και ανίκητο μηδέν. Τελικά παραμένεις ενστικτώδης, ένα όχι και τόσο σπάνιο είδος. Στις λίστες των μυστικών υπηρεσιών και στα κιτάπια των μπετατζήδων των ΜΜΕ(ξαπάτησης) το είδος αυτό περισσεύει.
Μοιάζεις με ένα μπόγο από σάρκες και οστά που προσπαθεί να ελευθερωθεί και να αναστήσει το νερωμένο του αίμα με λέξεις, λόγια φτασμένες στα άκρα. Έτσι θα περνάει η υπόλοιπη ζωή σου, δεμένος χειροπόδαρα πίσω από το άρμα του αμαρικανοσιωνισμού να σε σέρνουν, και εσύ να βογκάς, να πασχίζεις ...την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, θρήνησέ τα!...
Όσο και να κυλιέσαι στις πλατείες και τα στάδια, όσα χειροκροτήματα και αν εισπράττεις θα περαμένεις δούλος, εθελόδουλος, ένα σύγχρονος Μπάρμπα Θωμάς αυτών που σε δημιούργησαν. Το θολωμένο σου μυαλό ...θέλει, μα δεν βουλεί να λησμονήσει... Έχεις χάψει τα δολώματα των καιρών με τέτοια βουλιμία και αφέλεια, που στο ορίζοντα της ζωής σου δεν φαίνεται καμιά περίπτωση αυτογνωσίας, ούτε βέβαια κάποια πιθανότητα για λύτρωση και γαλήνη. Έτσι θα περάσει η υπόλοιπη ζωή σου, δεμένος χειροπόδορα πάνω στις ιδεοληψίες σου να καίς και να ξεραίνεις τα αισθήματά σου και τη χαρά της δημιουργίας λειτουργώντας σαν έμπειρος αυτιστικός. Έχεις μεταλλαχθεί σε μια μηχανή, γι’αυτό δεν έχουν πια κανένα νόημα ο διάλογος, οι ιδέες, οι άνθρωποι. Θα ακούς τις λέξεις Χρυσή Αυγή και θα νομίζεις ότι ακούς την αξίνα που σκάβει τον τάφο σου. Στο μυαλό σου έχεις πλέον εγκαταστήσει μπαταρίες. Δεν ζείς πια μέσα στην κοινωνία. Απλά περπατάς...
Αυτό που δεν θα συγχωρέσεις ποτέ μα ποτέ στον εαυτό σου είναι που βρέθηκε ένα παιδί με μαύρα αγωνιστής, δημιουργικός, ήρωας και τίναξε στον αέρα όλα τα σχέδια των νταβατζήδων και τα σχεδιάκια σου και άλλα κουραφέξαλα που είχες καταστρώσει μέσα στο κοτοπουλίσιο μυαλουδάκι σου!
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου