Χρειαζόμαστε μια δικτατορία[?]

1. Η γλώσσα της Ιστορίας

Ξέρω ότι πολλοί από εμάς το γυροφέρνουν στον νου τους. αλλά δεν τολμούν να το πουν δημόσια και ανοιχτά...

Μήπως, εδώ που φτάσαμε χρειαζόμαστε μια δικτατορία?

Αν θέλουμε δηλαδή να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως έθνος.

Κι όμως...

Αν δεν έχουμε εμείς το θάρρος να το φωνάξουμε, μας το φωνάζει η Ιστορία.

Στη δική της αμείλικτη γλώσσα, που πρέπει έχεις μυαλό ανοιχτό, για να την ακούσεις...

Όταν η Ρώμη άρχισε να παρουσιάζει σημάδια κατάρρευσης, λόγω των διαρκών εμφύλιων σπαραγμών [Μάριος, Σύλλας, Πομπήιος, Κράσος, Καίσαρ κ.λπ.] αλλά και της ηθικής, κοινωνικής και πνευματικής κατάπτωσης, χρειάστηκε ένας Ιούλιος Καίσαρ για να βάνει τέρμα στην ασυδοσία και να στεριώσει τα θεμέλια μιας αυτοκρατορίας που ήκμασε άλλους τρεις αιώνες.

Ο Καίσαρ χρησιμοποίησε το δικαίωμα του δικτάτορος [Dictator] που του έδιδε το γραπτό αλλά και το εθιμικό δίκαιο της Ρώμης, καταργώντας τα "δημοκρατικά" προνόμια της τότε καθεστωτικής ελίτ ώστε να εγκαταστήσει την ενός ανδρός αρχή, σε ένα κράτος αληθινού δικαίου [και όχι δικαίου του πιο ισχυρού]

Παρά τη δολοφονία του [από τους νοσταλγούς της "δημοκρατίας"] η ιστορία τον αναγνώρισε ως σωτήρα της Ρώμης [και μαζί με τον Αύγουστο, ως θεμελιωτές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας].

Υπάρχουν πολλαπλά τέτοια ιστορικά παραδείγματα, που δικαιώνουν την "ενός ανδρός αρχή" - τη δικτατορία, για να το πούμε πιο απλά [χωρίς φόβο ή πάθος...]

Ο Ναπολέων [που έσωσε τη Γαλλική επανάσταση]

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ [που περιόρισε την ισχύ των φεουδαρχών και συνέβαλε στην ανάδυση του ευρωπαϊκού έθνους/κράτους]

Ο Φρειδερίκος της Πρωσίας [που εισήγαγε τις αρχές του διαφωτισμού στην, ως τότε ανατολικού τύπου, δεσποτεία των βασιλέων]

Ο τσάρος Πέτρος της Ρωσίας [που εξόντωσε τους φεουδάρχες βογιάρους]

Ο Λένιν [που έσωσε τη σοβιετική επανάσταση]

Ο Ιωάννης Μεταξάς [που συνέφερε μια ημιδιαλυμένη και χρεωκοπημένη Ελλάδα]

Ο Λέων ο Γ΄ο Ίσαυρος και ο διάδοχος του Κωνσταντίνος ο Ε΄[που περιόρισαν την ισχύ του παπαδαριού και έθεσαν τα θεμέλια της Βυζαντινής νομοθεσίας στην ελληνική γλώσσα]

Και ένα σωρό άλλοι ηγέτες, βασιλείς ή δικτάτορες, που είτε πρόβαλλαν μέσα από μια ήδη υπάρχουσα ελίτ, είτε βγήκανε μέσα από τα σπλάχνα των λαών, ωστόσο αγωνίστηκαν συχνά έως θανάτου, για να συγκρατήσουν την πολιτική, κοινωνική και βιοφυλετική παρακμή της πατρίδας τους, στην οποία οδήγησε η σαπίλα και η διαφθορά των αλληλοσυγκρουόμενων καθεστωτικών ελίτ.

2. Τα υπέρ και τα κατά μιας δικτατορίας

Το ότι κάποιοι ηγέτες αναδύθηκαν την κατάλληλη ιστορική στιγμή, ώστε να ανακόψουν την πορεία προς τον θάνατο ενός έθνους, δεν σημαίνει ούτε πως όλοι οι δικτάτορες είναι "καλοί", ούτε πως εμφανίζονται πάντα ως από μηχανής θεοί, σε περιόδους εθνικής, φυλετικής ή κοινωνικής παρακμής.

Η ανάδυση ενός ισχυρού Ηγέτη σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, συναρτάται απολύτως με τη ζωϊκή, ηθική και πνευματική ακμή ενός έθνους.

Ο Καίσαρ εμφανίστηκε μέσα στον ορυμαγδό των εμφυλίων πολέμων της Ρώμης και ανέτρεψε την πτώση της.

Δεν συνέβη όμως το ίδιο λίγους αιώνες αργότερα, όταν πάλι η Ρώμη είχε ανάγκη από έναν φωτισμένο Ηγέτη για να αποτρέψει την κατάκτηση της από τους βαρβάρους.

Ακόμα και ο στρατηγός Αέτιος, ο τελευταίος θριαμβευτής στρατηγός της "αιωνίας πόλεως" δεν τα κατάφερε να σταματήσει την ηθική, κοινωνική, στρατιωτική και εθνική διάλυση της αυτοκρατορίας...

Ομοίως, ο Ναπολέων Βοναπάρτης έσωσε τις ιδέες του διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης αλλά λίγα χρόνια αργότερα, ο μικρανεψιός του Ναπολέων ο Μικρός [επίσης δικτάτορας], όχι μόνον δεν έλυσε τα προβλήματα της Γαλλίας αλλά τα έκαμε και χειρότερα... 

Η ανάδυση σπουδαίων Ηγετών, σε ακραίες καταστάσεις εθνικών κρίσεων, φαίνεται ότι συναρτάται με τη συλλογική συνείδηση των εθνών και το κατά πόσον αυτά διαθέτουν τη ρωμαλέα ζωτικότητα, που τα ωθεί να αγωνίζονται και να επιβιώνουν στο στίβο της ιστορίας.Η Ρώμη της εποχής του Καίσαρα, είχε την φυλετική, εθνική και πολιτισμική ζωτικότητα για να προβάλει έναν Ιούλιο Καίσαρα.Και επέζησε, για άλλους τρεις αιώνες.Η Ρώμη της εποχής των βανδάλων, είχε εκφυλιστεί και παρακμάσει σε τέτοιο σημείο [εν μέρει εξαιτίας της αντικατάστασης του Ρωμαϊκού λαού από βαρβαρικά φύλα] ώστε οι βάνδαλοι την ερήμωσαν και έδωσαν οριστικά τέλος στην αυτοκρατορία της. 

Η συγκέντρωση λοιπόν της πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος ενός έθνους, στα χέρια ενός μόνον Ηγέτη, δεν σημαίνει πάντα την γέννηση μιας δικτατορίας, που θα φρενάρει την πτωτική του πορεία και θα εγκαθιδρύσει ένα κράτος δικαίου δίνοντας τέλος στην παρακμή ή στη διαφθορά.

Μπορεί να σημαίνει και ακριβώς το αντίθετο!

Δηλαδή την επιβολή ενός δικτατορικού καθεστώτος [καλυμμένου ή εμφανούς] που θα επιβεβαιώνει απλώς τη βουλιμία των καθεστωτικών ελίτ για απόλυτη εξουσία. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει στις μέρες μας με την καλυμμένη κοινοβουλευτική δεσποτεία των καθεστωτικών συμμοριών, που λυμαίνονται τον δημόσιο κορβανά.

Το αν μια δικτατορία μπορεί εν τέλει να δικαιωθεί από την ιστορία ή ανάποδα, να αναθεματιστεί από τους μεταγενέστερους, είναι μάλλον ζήτημα της λαϊκής βούλησης που θα την ενισχύσει [ή θα την απορρίψει] και της φυλετικής/εθνικής ζωτικότητας του λαού, μέσα από τον οποίο θα αναδυθεί ο Ηγέτης/δικτάτορας.

Αν ένας Ηγέτης εκφράζει τη γνήσια λαϊκή βούληση και άρχει ενός λαού που είναι αποφασισμένος να παλέψει για να επιβιώσει, τότε η δικτατορία είναι ενδεχομένως, ο καλύτερος δρόμος για να ξωπεταχτεί το σάπιο και διεφθαρμένο καθεστώς των κοινωνικοοικονομικών ελίτ, που ρουφάνε το αίμα του κοσμάκη.

Η ασυδοσία και το ηθικό χάος της λεγόμενης "δημοκρατίας" [που στην παρακμή της, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εμφανής ή αφανής ολιγαρχία των ελίτ] δεν οδηγεί τα έθνη παρά στον εκφυλισμό και στην καταστροφή.

[Όπως κινδύνευσε να χαθεί και η Γαλλία των Ροβεσπιέρων...]

3. Η ιστορική αναγκαιότητα της δικτατορίας

Κρίσεις σαν αυτή που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα, δεν είναι διόλου απλά οικονομικά σκαμπανεβάσματα, όπως πασχίζει να πείσει το πόπολο η προπαγάνδα της αριστεράς.

Είναι προοίμια μιας ριζικής χρεωκοπίας ταυτόχρονα, φυλετικής, εθνικής, πολιτισμικής, οικονομικής και πνευματικής, σε μαζική κλίμακα.

Το διακύβευμα της παρούσα κρίσης δεν είναι το αν θα τη βγάλουμε σπαρτιάτικα για μια περίοδο και μετά θα ξαναρχίσουμε να υπερκαταναλώνουμε.

Είναι προπαντός το αν "στο μετά" θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως έθνος.

Η ιστορία είναι αμείλικτη.Τέτοιου είδους κρίσεις τελειώνουν ή με πόλεμο ή με δικτατορία [ή και με τα δύο] ή, το χειρότερο, με την εξαφάνιση του έθνους από το προσκήνιο της ιστορίας.

Χρειαζόμαστε έναν Ηγέτη, που θα προκύψει από τα σπλάχνα του λαού και θα επιβάλλει την ενός ανδρός αρχή, εκφράζοντας τη γνήσια λαϊκή βούληση των Ελλήνων.

Κι αν έχωμε μιαν ελπίδα επιβίωσης στον σκληρό αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης και της εξαφάνισης των εθνών/κρατών, είναι να κρατήσουμε ζωντανή την Πίστη στο πεπρωμένο της φυλής μας, ώστε η συλλογική μας βούληση, να επενδυθεί και να αναδυθεί στο πεδίο του πολιτικού πράττειν.

Η δημοκρατία μας γέρασε πια. Γέρασε και σήπεται. Σκουλήκια και γύπες καραδοκούν να αποτελειώσουν τις διεφθαρμένες σάρκες της.

Η αφανής δικτατορία των καθεστωτικών ελίτ, που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται "συνταγματικο τόξο" δεν μπορούν να προσφέρει πλέον τίποτε άλλο στο έθνος, παρά πλιάτσικο και μαζικές ψευδαισθήσεις.

Μοιραία, η κρίση που βιώνουμε θα οδηγήσει είτε σε πόλεμο, είτε σε δικτατορία, είτε στην εξαφάνιση μας ημών των Ελλήνων. Αυτό λοιπόν που θα πρέπει να κάνουμε είναι να συμβάλουμε συλλογικά, ώστε να αναδυθεί ένας Ηγέτης που θα εκφράζει τη βούληση των Ελλήνων να παραμείνουν ζωντανοί και όχι κανένας τσαρλατάνος δικτατορίσκος [σαν τον Ιωαννίδη, που έριξε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και παρέδωσε τη μισή Κύπρο]

Αν έχωμε Πίστη και [συλλογικό] Νουν, ίσως γεννήσουμε ως κοινωνία έναν Καίσαρα ή έναν Ναπολέοντα Βοναπάρτη - ή [γιατί όχι?] έναν Ιωάννη Μεταξά, εμπλουτισμένο με την ιστορική μας εμπειρία, ώστε να αποφύγει τα παλιά λάθη...

Αλλιώς, θα μιλάνε κάποτε για εμάς τους Έλληνες, κουνώντας θλιβερά τα κεφάλια..."Χάθηκαν, γιατί λησμόνησαν το Φως που έδωσαν στην ανθρωπότητα!"

________________________________
Από το πολύ καλό και φιλικό ιστολόγιο του Λευτέρη Πανούση:  panusis