Και οι δύο έννοιες που περιγράφονται στον τίτλο (κινδυνολογία και αλαζονεία) είναι σύμφυτες με την πολιτική και παίρνουν μεγαλύτερες διαστάσεις σε προεκλογικές περιόδους. Δεν είναι σημερινά φαινόμενα, είναι διαχρονικά.
Ωστόσο, στην παρούσα προεκλογική περίοδο η κινδυνολογία της μιας πλευράς (ΝΔ- Σαμαράς) έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που ένα κυβερνητικό κόμμα, στην προσπάθειά του να μη χάσει την εξουσία, προσανατολίζει την προεκλογική καμπάνια του σχεδόν αποκλειστικά στη δυσφήμηση του αντίπαλου κόμματος. Ο φόβος και ο τρόμος διαπερνάει όλα τα προεκλογικά σποτ της ΝΔ. Ο Αντώνης Σαμαράς και τα στελέχη της ΝΔ προφητεύουν τη συντέλεια του κόσμου, αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή. Ορισμένοι δεν κρατιούνται και σχεδόν βλέπουν σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Αν είχαν και λίγο χιούμορ θα έλεγαν ότι τη Δευτέρα το πρωί ο ήλιος δεν θα βγει από τον Υμηττό, αλλά από το Αιγάλεω.
Το κρεσέντο αυτό της κινδυνολογίας, εκτός από όλα τα άλλα, υποβαθμίζει και το βασικό στόχο της ΝΔ, που είναι να αναδείξει τους κινδύνους που μπορεί να εμφανιστούν μετά τις εκλογές, αν μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάσει πολλές από τις παθογένειες που ταλάνισαν το κόμμα αυτό τα τελευταία χρόνια.
Υποτίθεται ότι η καμπάνια της ΝΔ απευθύνεται και σε κάποιους αναποφάσιστους αλλά σκεπτόμενους ψηφοφόρους, που προβληματίζονται από την εικόνα αυτή του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, αυτοί οι ψηφοφόροι θέλουν να ακούσουν επιχειρήματα για τους κινδύνους που μπορεί να συνεπάγονται ορισμένες από τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ. Και όταν, αντί σοβαρών επιχειρημάτων, βλέπουν και ακούνε μια συνεχή κινδυνολογία, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο.
Στην άλλη πλευρά, τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ορατά αρκετά στοιχεία αλαζονείας. Βεβαίως, η αλαζονεία είναι επίσης σύμφυτη με την πολιτική και με τα κόμματα εξουσίας. Όμως, σήμερα προκαλεί εντύπωση, επειδή εκπορεύεται από ένα κόμμα της Αριστεράς, παραδοσιακής ή ριζοσπαστικής, η οποία μέχρι πρότινος κατηγορούσε για αλαζονική συμπεριφορά τα κατεστημένα κόμματα εξουσίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Το τελευταίο διάστημα, έχει μπει για τα καλά στο λεξιλόγιο του Αλέξη Τσίπρα η λέξη «αυτοδυναμία». Στην αρχή δειλά, εσχάτως δυνατά. Είναι η πρώτη φορά που ένα κόμμα της Αριστεράς -διαχρονικά πολέμιο της αυτοδυναμίας των άλλων- ζητάει επιτακτικά να πάρει τη θέση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με αυτοδυναμία.
Για τα λεγόμενα αστικά κόμματα αυτός ο στόχος είναι κάτι αυτονόητο. Όμως, για ένα κόμμα της Αριστεράς, που είχε ευαγγέλιο τη συνεργασία, τι σηματοδοτεί αυτή η στροφή; Είναι μόνο η -θεμιτή- επιδίωξη να μην έχει εμπόδια όταν θα επιχειρήσει να εφαρμόσει την πολιτική του; Ή κάτι περισσότερο; Ο τρόπος που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισε τη ΔΗΜΑΡ -σαν στυμμένη λεμονόκουπα, που την πέταξε μόλις έκανε τη δουλειά- κάτι δείχνει.
Η αλαζονεία, όμως, που αρχίζει να διακρίνεται στη ρητορεία και στις κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποτυπώνεται μόνο στην επιδίωξη της αυτοδυναμίας. Αυτό είναι το λιγότερο. Αποτυπώνεται, κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο τα στελέχη του λένε ότι θα αντιμετωπίσουν τους εταίρους και δανειστές της χώρας. Από το παλιότερο «go back, κυρία Μέρκελ» του Αλέξη Τσίπρα μέχρι το «θα σκίσουμε το Μνημόνιο» και το σημερινό «αν μας εκβιάσουν, εμείς θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας», τα δείγματα αλαζονείας πολλαπλασιάζονται. Αν, επιπροσθέτως, αυτό σημαίνει και άγνοια ή υποτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων, τότε από τη Δευτέρα τα πράγματα μπορεί να δυσκολέψουν περισσότερο.
Επιμύθιο: η κινδυνολογία χαρακτηρίζει κάποιον που, πιθανότατα, απέρχεται. Και η αλαζονεία κάποιον που, πιθανότατα, έρχεται. Δεν ξέρουμε αν και οι δύο βλάπτουν τη ...Συρία το ίδιο. Όμως, την βλάπτουν.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου