Η όλη υπόθεση με την Πρόεδρο της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου και τα όσα συνέβησαν σε ένα βενζινάδικο, μου έφεραν στην μνήμη την περίπτωση του Κίμωνα Κουλούρη. Που θεωρούσε υποτιμητικό για τον εαυτό του που τον σταμάτησαν σε ένα μπλόκο της τροχαίας.
Φυσικά σε αντίθεση με τον Κίμωνα Κουλούρη τότε που ήταν στα κάτω του και η υπόθεση ήταν πολύ πιο ακραία αφού αφορούσε την ισότητα του πολίτη έναντι των νόμων, η Ζωή Κωνσταντοπούλου όχι μόνον βρίσκεται στα πάνω της πολιτικά, όντας η νεότερη και πιο “δημοφιλής” - τουλάχιστον όσον αφορά στον αριθμό των ψήφων που έλαβε στην ψηφοφορία για την αναδειξή της – Πρόεδρος της Βουλής αλλά και η υπόθεσή της αφορά την στάση της έναντι ενός πολίτη.
Ας πάμε όμως λίγο πέρα από τις τυπικότητες. Ας πάμε σε κάτι πιο βαθύ. Ας προσπαθήσουμε να συνδέσουμε αυτά τα γεγονότα με τον πλούτο της ελληνικής ιστορίας, και να τα κρίνουμε με βάση αυτή. Και ας πάρουμε για παράδειγμα τις ομηρικές αξίες. Σύμφωνα με αυτές. Η αριστεία χρειάζεται καταγωγή, πλούτο, δύναμη και κοινωνική θέση. Σε όλα αυτά, ο άνδρας πρέπει να προσθέσει και το θάρρος ή τον ανδρισμό... Η γυναίκα πρέπει να προσθέσει αγνότητα και αφοσίωση, στοιχεία που μπορεί να μην αξίζουν περισσότερο από την ομορφιά. Μπορεί να έχουν επιβληθεί από μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, αλλά υπάρχουν και απαιτούν ηθική αυτοσυγκράτηση.
Το κύριο στοιχείο επιδοκιμασίας είναι η κοινή γνώμη. Συχνά αναφέρεται ο φόβος απέναντι στους θεούς, οι οποίοι δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη φιλοξενία: έχουμε παρατηρήσει ότι οι θεοί ασχολούνται με περιπτώσεις, όπου η εγκληματική συμπεριφορά είτε δεν είναι εύκολο να εντοπισθεί, είτε δεν είναι άμεσα εκτεθειμένη στη δημόσια στηλίτευση.
Αλλά στις έννοιες αίσα και μοίρα, θέμις και δίκη, είναι δυνατόν να διακρίνουμε την ιδέα ότι ο κόσμος είναι μια θεμελιώδης τάξη, ένας «τρόπος» στον οποίο εναντιωνόμαστε μόνο υπ’ ευθύνην μας. Η ομηρική κοινωνία είναι ένας πολιτισμός βασισμένος στην ντροπή —με την έννοια που χρησιμοποιούν οι ανθρωπολόγοι— ένας πολιτισμός του οποίου η επικύρωση βρίσκεται στο «τι θα πει ο κόσμος».
Η αιδώς είναι το ουσιαστικό που αντιστοιχεί στο αισχρός και δηλώνει «ένα αίσθημα ντροπής». Η νέμεσις —στην αρχική της σημασία— είναι η απονομή του νενομισμένου, και άρα η δίκαιη ανταπόδοση, η τιμωρία, η ενεργή αποδοκιμασία των άλλων. «Αιδώς, Αργείοι» είναι ένα είδος ιαχής (Όμηρος, Ιλιάδα, Ο, 502). «Αργείοι, δείξτε κάποια αίσθηση τιμής» — σαν να λέει σχεδόν: «Τι θα σκεφθούν οι άλλοι για σένα;»
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου