Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Ο Κουφοντίνας και η "χαμένη" (ανύπαρκτη) τιμή της Αριστεράς

Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρεται χαριστικά σε έναν ειδεχθή δολοφόνο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει την απόπειρα δολοφονίας—αν τελικά έγινε—κατά του δικτάτορα Μαδούρο. Τι συνδέει αυτές τις δύο φαινομενικά ασύνδετες πράξεις; Μα, η επαναστατική βία.

Ο Κουφοντίνας είναι ένας, κατά συρροήν, δολοφόνος. Οι αριστεροί τον θεωρούν λαϊκό αγωνιστή, που αγωνίζεται για υψηλά ιδεώδη, αλλά με λάθος τρόπο. Το μείζον είναι ο σκοπός. Τα μέσα είναι το έλασσον.

Πολύ απλά, τι και αν σκότωσε καμιά δεκαριά! Σημασία έχει για ποιο λόγο το έκανε. Αυτή η λογική ακολουθεί την Αριστερά από την ημέρα της γέννησης της. Η βία της, επειδή την αναγορεύουν αυτοί που την ασκούν σε επαναστατική -δηλαδή συμβάλλει στην έλευση μιας πιο δίκαιης κοινωνίας- είναι εξαγνισμένη. Τα θύματα στέκονται εμπόδιο στην πραγμάτωση αυτού του μεσσιανικού οράματος της αταξικής κοινωνίας. Δεν έχουν θέση σε αυτήν.

Έτσι, η βία των αριστερών διαθέτει θετικό πρόσημο που οι ίδιοι οι αριστεροί το βάζουν, ενώ η βία όλων αυτών που δεν θέλουν να εξοντωθούν είναι «αντεπαναστατική», άρα έχει αρνητικό πρόσημο στην ιστορική εξέλιξη, καθώς την εμποδίζει.

Όταν η Αριστερά μιλούσε και μιλά ακόμα για εναλλασσόμενες μορφές πάλης, αυτό ακριβώς εννοεί. Την άσκηση πολιτικού αγώνα με ειρηνικά ή βίαια μέσα, ανάλογα με τις συνθήκες, όπως αυτή τις εκτιμά. Με αυτήν κοσμοθεώρηση τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παρέλασαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στην δίκη της 17 Νοέμβρη και με αυτήν την αντίληψη πρωταγωνίστησαν στην πυρπόληση της Αθήνας το 2008. Άλλωστε, οι περιουσίες που κάηκαν ανήκαν στους ταξικούς εχθρούς.

Κάτω από αυτήν την λογική το πορτραίτο του Α. Βελουχιώτη, του μεγαλύτερου σφαγέα της Σύγχρονης Ιστορίας, κοσμεί τον τοίχο δύο, τουλάχιστον, υπουργικών γραφείων.

Εύγε...

Η Αριστερά που όλοι γνωρίζουμε, συνομιλεί και συναλλάσσεται με τον Κουφοντίνα και στηρίζει έναν στυγνό δικτάτορα στην Βενεζουέλα.

Αυτό πηγάζει από το ιστορικό της γονιδίωμα. Δεν υπάρχει άλλη Αριστερά. Αυτό λένε και οι ίδιοι!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου