28 Ιουνίου 2016

Τί ήταν ο Φύσσας είπαμε; (βίντεο)


Αφού του έστησαν άγαλμα, το επόμενο βήμα ήταν να ονομαστεί και δρόμος προς τιμήν του. Γιατί; Διότι τον δολοφόνησαν οι φασίστες. Και τι είσαι όταν σε δολοφονούν οι φασίστες; Είσαι θύμα των φασιστών. Είσαι αυτομάτως και αντιφασίστας; Όχι βέβαια. Η ιδιότητα του θύματος δεν συνεπάγεται αυτόματα καμία άλλη. Για όσους δεν έχουν καταλάβει τι ήταν ο αυτοαποκαλούμενος Killah P (δηλαδή δολοφόνος, στην αργκό) και μέλος του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Φύσσας, οι επόμενοι στίχοι του μπορούν να τους διαφωτίσουν.


Αυτοί αναφέρονται στην εσωτερική του πολιτική:
"Πουτάνας γέννα, καλά κατάλαβες αυτό είναι για σένα. Διάλεξε θέλεις κρεμάλα ή τρεχάλα; Γαμιέται κάθε είδους φασίστας, μαλάκα και πάμε γι' άλλα. Γάμα τους, πάτα τους, γάμα τους, κατούρα τους τα μούτρα και γάμα τους τη φάρα τους."
Κι αυτοί στην εξωτερική:
"Άγκελα θα 'θελα, μία μέρα σε ένα ρετιρέ, να σε γαμήσω, ναι πάνω στα κάγκελα να σε κρατάω απ' τα μαλλιά και ξαφνικά, στην κορύφωση επάνω να σου χώσω μια κλωτσιά. Άγκελα, μάθε το, πως από τα ψηλά εδώ είσαι μια οπτασία χυμένη έτσι στο κράσπεδο, θέλω να κατουρήσω πάνω στον κιμά σου και να παίξω ρέγκε μπάσο με τα άντερα σου, να πάρω τα μυαλά σου και να ζωγραφίσω πάνω στον τοίχο..."
(Σε όσους αρέσει να ακούτε ποιοτική μουσική το βράδυ μπορείτε να το κάνετε από δω: 


Θα ήθελα όσοι τον χαρακτηρίζουν "τροβαδούρο της ειρήνης" να μπουν στον κόπο να κάνουν μια ανάλυση της ποιητικής του, όπως κάναμε στο σχολείο, για να δούμε πώς την εννοούσε την ειρήνη ο ποιητής εν μέσω κατουρημένου ανθρώπινου κιμά, εντέρων και χυμένων μυαλών.

--

Να πάνε στην ευχή του Θεού...

Είναι πολύ πιθανόν η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ να σηματοδοτήσει την δική του διάλυση, παρά αυτήν της Ένωσης.

Ο φιλελευθερισμός, η δημοκρατία, το ποδόσφαιρο, το κρίκετ και αρκετοί άλλοι θεσμοί εκπορεύτηκαν από την Μεγάλη Βρεταννία. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για την μεγάλη φιλελεύθερη οικονομική ανατροπή που σημειώθηκε στον 20ο αιώνα, ενώ είχε προηγηθεί αυτής ο κεϋνσιανισμός –το μακροοικονομικό σύστημα που βοήθησε τον καπιταλισμό να ξεπεράσει την κρίση που ο ίδιος είχε προκαλέσει το 1929. Ακόμα, οι περί ιμπεριαλισμού θεωρίες και αντιλήψεις την Μεγάλη Βρεταννία έχουν ως αφετηρία τους, παράλληλα όμως η χώρα αυτή είναι η γενέτειρα και της συνεταιριστικής οικονομίας, με πατέρα της τον Όουεν. 

Θα προσθέταμε επίσης πως, εμείς οι Έλληνες, σε Άγγλους στρατιώτες εν μέρει χρωστάμε και το ότι μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν γίναμε δορυφόρος ενός από τα πιο εγκληματικά πολιτικά συστήματα που γέννησε ο 20ος αιώνας, μαζί με τον φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό.

Τούτων λεχθέντων, επειδή δημοσιογραφικά ζήσαμε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 τις διαδικασίες και εξελίξεις της βρεταννικής εισόδου, μαζί με την Ιρλανδία και την Δανία, στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση (ΕΟΚ), μπορούμε να πούμε ότι σήμερα η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση επιβεβαιώνει τον στρατηγό ντε Γκωλ. Είναι δε πολύ πιθανόν οι Άγγλοι που δικαίωσαν τον λαϊκισμό και την πολιτική αγυρτεία να διέπραξαν ένα πολύ υψηλού κόστους ιστορικό λάθος –το οποίο επίσης θα δικαιώσει τον Γάλλο στρατηγό.

Ακόμη θυμάμαι το περίφημο τηλεοπτικό «όχι» του στρατηγού ντε Γκωλ το 1963, χρονιά που είχε τεθεί θέμα εισόδου του Ηνωμένου Βασιλείου στην τότε ΕΟΚ. Δύο ημέρες αργότερα, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζων Φ. Κέννεντυ πίεζε την Γαλλία να αλλάξει πολιτική απέναντι στο βρεταννικό αίτημα και την απειλούσε με νομισματικές και εμπορικές κυρώσεις. Την ίδια περίοδο, οι ΗΠΑ πίεζαν και την Γερμανία προς την κατεύθυνση της αποδοχής του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ –γεγονός, πάντως, που δεν έβλεπε με μεγάλο ενθουσιασμό ο Χάρολντ Μακ Μίλλαν, πρωθυπουργός της χώρας. Θυμάμαι, επίσης, ότι το γκωλικό «όχι» είχε προκαλέσει τότε ιδιαιτέρως ευνοϊκά σχόλια στον αντιαμερικανικό ελληνικό Τύπο, ο οποίος βεβαίως νόμιζε ότι η Γαλλία θα κλόνισε την Ατλαντική Συμμαχία προς όφελος της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. 

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, το γαλλικό «όχι» είχε ιδιαίτερο πολιτικό βάρος. Πίσω από αυτό υπήρχε η γαλλική άρνηση μίας πολιτικής Ευρώπης την εποχή εκείνη που θα ήλεγχαν οι Αγγλοσάξονες. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ντε Γκωλ είχε αποκαλέσει το Ηνωμένο Βασίλειο «Δούρειο Ίππο των ΗΠΑ στην Ευρώπη».

Το 1967, ανταποκριτής του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη στις Βρυξέλλες και αρθρογράφος για ευρωπαϊκά θέματα της γαλλικής επαρχιακής εφημερίδας NordEclair, είχα την μεγάλη ευκαιρία για δημοσιογράφο της εποχής να παραστώ στην ετήσια συνέντευξη τύπου του στρατηγού ντε Γκωλ. Οι συνεντεύξεις αυτές αποτελούσαν πραγματική θεατρική παράσταση του Γάλλου προέδρου, ο οποίος ήταν από τους λίγους πολιτικούς της εποχής του που είχαν καταλάβει το βάρος της τηλεοπτικής μετάδοσης στο ευρύ κοινό.

Όταν λοιπόν τελείωσε το πρώτο «σόου» του στρατηγού, ο κύριος αρθρογράφος της εφημερίδας LeMonde, ο Αντρέ Φονταίν, τον ρώτησε τί θα γίνει με την νέα υποβολή υποψηφιότητας του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ. Σάς μεταφέρω όσο πιο πιστά μπορώ από μνήμης, 49 χρόνια μετά, την γκωλική απάντηση: «Κύριε Φονταίν, προφανώς δεν αγνοείτε ότι οι Βρεταννοί υπήρξαν σύμμαχοί μας στην μάχη κατά του Άξονα και έχασαν λαμπρούς στρατιώτες τους για να μάς βοηθήσουν να είμαστε σήμερα ελεύθεροι. Η εκτίμησή μου προς αυτούς είναι τεράστια. Γι αυτό και θεωρώ ότι μπορώ πολύ άνετα να τσουγκρίσω το ποτήρι μου μαζί τους πίνοντας ένα καλό κρασί. Νομίζω ότι αυτό είναι μία επαρκής ένδειξη φιλίας και εκτιμήσεως».

Αυτό το ανατρεπτικό γκωλικό χιούμορ δεν ξεχνιέται. Και παρά το γεγονός ότι ο διάδοχος του στρατηγού στον προεδρικό θώκο Ζωρζ Πομπιντού, ο άνθρωπος που άλλαξε την Γαλλία, έκανε ό,τι μπορούσε για να εισέλθει το Ηνωμένο Βασίλειο –μαζί με την Ιρλανδία και την Δανία– στην ΕΟΚ, προσωπικά δεν επείσθην ποτέ ότι οι Άγγλοι είχαν έναν ιδιαίτερο δεσμό με την ηπειρωτική Ευρώπη και τις επιδιώξεις της.

Για να το πω με πιο απλά λόγια, ο Άγγλος πολίτης μπήκε με βαρειά καρδιά στην ΕΟΚ, αντιμετώπισε με καχυποψία την μετατροπή της σε Ένωση, δεν είδε με καθόλου καλό μάτι την διεύρυνσή της και, βέβαια, ως εκ τούτου ήταν ευάλωτος στον πιο χυδαίο δημοσιογραφικό λαϊκισμό –πεδίο στο οποίο κάποιες ταμπλόϊντ στην Αγγλία δίνουν ρέστα. 

Από την άλλη πλευρά, οι διαδοχικές βρεταννικές κυβερνήσεις από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ και μετά, με ηπιότερες αυτές του Τόνυ Μπλαίρ, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να υπονομεύσουν τον γαλλο-γερμανικό άξονα, αφ’ ενός, και, αφ’ ετέρου, για να μπλοκάρουν ορισμένες κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές. Στην βάση αυτής της τακτικής, οι Βρεταννοί δημιούργησαν πολλές κρίσεις στην σημερινή Ένωση, την οποία πάντα έβλεπαν ως μία ζώνη ελεύθερων συναλλαγών και όχι ως μία πολιτική, νομισματική και οικονομική οντότητα.

Μπράβο το Αννούλα!


Αχού το μωρέ το έξυπνο Διαμαντοπούλου που ξέρει να κάνει και αναγωγές ποσοστών σε δημοψηφίσματα. Έγραψε το Αννούλα Διαμαντοπούλου στο twitter σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία:



Βέβαια, το Brexit έλαβε επισήμως 51,9%, όμως το Αννούλα έκανε αναγωγή του ποσοστού όχι επί των ψηφισάντων, αλλά επί των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Αφαίρεσε, δηλαδή, την αποχή κι έβγαλε το «καθαρό» αποτέλεσμα (και πάλι λάθος το έκανε, καθώς το αποτέλεσμα είναι 38,26). Φυσικά, αυτή η μέτρηση είναι η σωστή κι έτσι θα έπρεπε να γίνεται ώστε να εκφράζεται η αποχή, να γνωρίζουμε ότι ο νικητής είναι μειοψηφία και να προστατεύουμε τη Δημοκρατία από τη «δήθεν Δημοκρατία» όπως λέει και το Αννούλα. Εν ολίγοις, είναι απαράδεκτο να αποφασίζει η μειοψηφία για την πλειοψηφία.

Να κάνουμε τώρα κι εμείς μια … αναγωγή για να δείξουμε πόσο ευαίσθητο είναι το Αννούλα και για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Το Αννούλα, στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθήνας και στις 7 Οκτωβρίου ορκίστηκε Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

27 Ιουνίου 2016

Ο καλός φασίστας στο δημοψήφισμα φαίνεται!..

Και αφού παραθέσουμε το απαύγασμα της φασιστικής νοοτροπίας του καραφλομαλάκα που σκάει στις 6: " Τζάμπα πήγε κι η Τζο Κοξ ", που σημαίνει, πως αν δεν έβγαινε το Brexit όλα καλά, δε βαριέσαι, θα έπιανε τόπο και μιά δολοφονιούλα(!), θα απευθύνουμε στο κοινό την ερώτηση: 

Σε τί ακριβώς διαφέρουν από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (της γνωστής χούντας) όλα αυτά τα φασισταριά που όχι μόνον αρνούνται να αποδεχτούν οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα εκτός από κείνο που οι ίδιοι θέλουν, αλλά κάνουν και δηλώσεις ιστορικές που άνετα θα έμπαιναν σε οποιοδήποτε " Εγχειρίδιο του καλού Φασίστα";

Πρώτος-πρώτος ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός που δήλωσε πως "η Βρετανία θα μείνει στην Ε.Ε. ό,τι κι αν βγάλει το δημοψήφισμα".
Ακολουθούν περήφανοι οι ουλαμοί των δικών μας φασισταριών: 

  • "Τα δημοψηφίσματα είναι πολύ επικίνδυνα πράγματα" δήλωσε η αδελφή του εξώφθαλμου.
  • "Το δημοψήφισμα στην Αγγλία το κέρδισαν οι δολοφόνοι της Τζο Κοξ" αποφάνθηκε ο Πνευματικός Χειμώνας του τόπου.
  • "Στους άγγλους χρωστάμε μερικές χάρες, από τον Μπάυρον ως τον Δεκέμβρη του '44" πέρδεται απ' το στόμα ο γνωστός Πρωκτεντέρης.
  • "Συνταξιούχοι, άνεργοι και λιγότερο μορφωμένοι ψήφισαν Brexit" είπε η αγράμματη καμαριέρα του Τόμπολα.
  • Δημοσιογράφα της ΕΡΤ (από κείνες που έλεγες χαλάλι το κλείσιμο της ΕΡΤ απ' τον Καλαματιανό): "Τι θα γίνει με τα δίδακτρα των Ελλήνων φοιτητών, τώρα που η Βρετανία ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ(!!!) στη στερλίνα;"
Και για το κερασάκι μία δήλωση-σταθμός, η περίτρανη απόδειξη της μαλακίας του έλληνα ψηφοφόρου, η προσωποποίηση του φασισμού στο πρόσωπο ενός πολιτικού και λεβέντη και μαλάκα: "Να προσπαθήσει ο Τσίπρας να δοθεί δεύτερη ευκαιρία στους Εγγλέζους να διορθώσουν το λάθος".

Αφελείς ή επικίνδυνοι;


Ο Δημήτρης Παπαδημούλης μετά την ανακοίνωση των exit poll στις ισπανικές εκλογές, τους έδωσε συγχαρητήρια, γράφοντας στο twitter: «Συγχαρητήρια στους Podemos για τη μεγάλη επιτυχία! Στόχος τώρα, μια προοδευτική κυβερνητική πλειοψηφία!».

Και όμως, οι Βρετανοί δεν είναι τρελοί ούτε πανηλίθιοι…


Όχι λοιπόν, οι Βρετανοί δεν είναι τρελοί. Πανηλίθιοι είναι αντιθέτως οι νταβατζήδες των αγορών και του Βερολίνου που πήγαν να τους τρομοκρατήσουν για να επιβάλλουν τετελεσμένα, είτε με το καλό, είτε με το…στανιό. Σε ποιους; 

Σ΄αυτούς που δεν μάσησαν από απειλές, ερπύστριες και βομβαρδισμούς σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Τους απλούς ανώνυμους κατοίκους της υπέροχης αγγλικής υπαίθρου, τους «πραγματικούς ανθρώπους», όπως σωστά είπε ο Φάρατζ. 

Οι υπόλοιποι, η ακαδημαική νομενκλατούρα του Ητον, της Οξφόρδης και του Κέημπριτζ που ξεροσταλιάζει για κάποια «ευρωεπιδότηση», η ψεύτικη «αριστοκρατία» του Σίτυ, οι traders και τα όρνια των hedgefunds που φιλοτέχνησαν τις «πέτσινες» δημοσκοπήσεις, μπορούν πλέον να ενώσουν τη θλίψη τους με τα καρακόλια του Βερολίνου. Τους «ευρω-στρατονόμους» που ατυχώς ονομάζονται «υπερεθνική ελίτ των Βρυξελλών». Eθνική συνείδηση δεν έχουν, αλλά σε καμία ελίτ δεν ανήκουν. Πρόκειται για μίσθαρνα στελέχη πολύ χαμηλού επιπέδου. Γι αυτό δεν μπόρεσαν ούτε να πείσουν, ούτε να…φοβερίσουν. 

Το έργο το είδαμε άλλωστε και στα δικά μας, πέρυσι τέτοια εποχή. Αποκρουστικά μαντρόσκυλα της Καγκελαρίας, τύπου Τούσκ, Ντάισεμπλούμ και Γιούγκερ, ντυμένοι με τον μανδύα του «ευρω-γραφειοκράτη» να κουνούν το δάχτυλο επισείοντας τις συνέπειες ενός «όχι» στο δημοψήφισμα. Σε κακόηχη συγχορδία με τα ντόπια ζόμπι της ευρωλιγουριάς και τους ξεχασμένους βρυκόλακες της πολιτικής που βγήκαν, να μας υποδείξουν το καλό μας. 

Ακόμη και οι γκρεμοτσακισμένοι Έλληνες τους αγνόησαν. Μόνο που υπάρχει μια διαφορά. Το δικό μας «όχι» των είκοσι μονάδων, βρέθηκε ένας Τσίπρας να το βαφτίσει «ναι». Στην Αγγλία δεν παίζουν αυτά. Το Βrexit είναι Brexit, έστω κι αν πέρασε οριακά, έστω κι αν σύσσωμη η Σκωτία το καταψήφισε, έστω κι αν κάποια αστικά κέντρα της υποτιθέμενης διανόησης το αποδοκίμασαν. 

26 Ιουνίου 2016

Αν επικρατήσουν οι πουρκουάδες!

Είναι καλό ή κακό το Brexit από την Ευρ. Ενωση;

Η πρώτιστη αρετή είναι η γενναιότητα. Η δεύτερη είναι να αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει. Π.χ., όταν ισλαμιστές δολοφονούν αμάχους και αναλαμβάνει την ευθύνη το ISIS, τότε έχεις πρόβλημα ισλαμικής τρομοκρατίας, όχι πρόβλημα «ρατσισμού», και πρέπει να ανησυχείς για την ασφάλεια των πολιτών σου και όχι για την «ισλαμοφοβία». Εκτός εάν είσαι ηλίθιος.

Οι Βρετανοί ζουν στην άλλη άκρη της Ευρώπης. Ανάμεσα σε αυτούς και τα τουρκικά σύνορα μεσολαβούν ολόκληρη η Ευρώπη και το στενό της Μάγχης. Εν ολίγοις, οι Τούρκοι βρίσκονται στου διαόλου τη μάνα από τους λόρδους, που δεν κυνηγάνε πια αλεπούδες, και τους προγναθικούς πληβείους, που παίζουν μπουνιές τα Σαββατόβραδα, έπειτα από ποταμούς χλιαρής μπίρας.

Ένας λόγος που ψήφισαν Brexit ήταν η συμφωνία της Ε.Ε. για ελεύθερη βίζα σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια Τούρκους πολίτες. Είναι η ίδια συμφωνία για την οποία πανηγύρισαν οι κ. Τσίπρας και Μητσοτάκης. Εμείς τους έχουμε δίπλα τους καταπατητές της Κύπρου, τους φονιάδες των Σιαλμά και Ηλιάκη, αλλά τα Εξάρχεια του Μαξίμου και οι «μυλόρδοι» της «Κεντροδεξιάς» χωρίς Δεξιά δεν χαμπαριάζουν.

ΝΑΙ στο "Δεξιοmain", ΝΑΙ και στο "Κεντροexit"!

Του Δημήτρη Γερογιάννη*


Η Ελλάδα πλέον οδηγείται σε μία νέα εποχή, την πιο σκληρή, που θα περάσει ίσως με άμεσες συνέπειες για τους Έλληνες και τις οικογένειες τους. Σχεδόν τα πάντα, όπως οι εθνικές αξίες μας, η εθνική παιδεία μας, η ορθοδοξία μας, η εθνική μας ασφάλεια, η κρατική λειτουργική ακεραιότητα, ότι παραγωγικό επιβίωσε από την φοροεπέλαση, τα όποια βιοτικά και κοινωνικά κεκτημένα των Ελλήνων ακόμα και η ίδια η δημοκρατία και η ελευθερία, τελούν σε συνεχή άτακτη υποχώρηση υπό το αμαχητί και έως προδοτικό σάλπισμα του καταληψία κόκκινου στρατάρχη και του ακομβίωτου ψευτοστρατηγού…

Από την άλλη, με εντολή του γαλάζιου «πρίγκιπα» και την έκδηλη και απροκάλυπτη επιθυμία της γαλάζιας «ψευτοαριστοκρατίας» της Συγγρού (σχεδόν στο σύνολό της), δεν έχουμε απλά κάποια υποχώρηση από το πεδίο των καθαρών και δεξιών θέσεων, αλλά αντιθέτως μία κατ’ εντολή αλλαγή στρατοπέδου με ολοκληρωτική προσχώρηση στο μετριοπαθές κέντρο… Στην κρίσιμη για την πατρίδα τούτη ώρα, στη νέα αυτή εποχή, οι καθαροί και υπερήφανοι ασυμβίβαστοι δεξιοί που πάντα δίνουν στην πρώτη γραμμή τις πιο δύσκολες εθνικές και πολιτικές μάχες με αυτοθυσία και έχοντας αίσθηση του εθνικού αλλά και ηθικού καθήκοντος, δεν θα μείνουν άπραγοι ούτε στα προδοτικά σαλπίσματα ούτε στην «αποστασία» προς το μετριοπαθές και άχρωμο εθνικά κέντρο φεύγοντας από τις ιερές, διαχρονικές και ασυμβίβαστες εθνικές, δεξιές και πατριωτικές τους αξίες! Πολύ περισσότερο οι καθαροί και ρεαλιστές νοικοκυραίοι δεξιοί της πραγματικής ζωής, δεν πρόκειται να πέσουν θύματα προς εκμετάλλευση από κανένα παλαίμαχο και κιτς, σόλο καριέρα πολιτικό αλλά και πολύ περισσότερο ως άτομα προσωπικότητας και επιλογής, δεν θα παρασυρθούν από ακραίες, ημιμαθείς και χαμηλού επιπέδου αριστεροδέσμιες «ανθρωποφάγες» σειρήνες.