24 Νοεμβρίου 2014

180 και παραπάνω

«Είμαστε αυτό που ψηφίζουμε». Τόση δύναμη σε μια μόνο πρόταση (Άλκης Κούρκουλος στο περιοδικό Elle). Αυτή η σκέψη θα γίνεται όλο και πιο σημαντική όσο πλησιάζει η ώρα της προεδρικής εκλογής. Το παρασκήνιο οργιάζει. Η κυβέρνηση τα δίνει όλα για να βρει τους 180 βουλευτές που χρειάζεται για να μείνει στην εξουσία και ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνεται γιατί δεν έχει «σχέδιο Β» σε περίπτωση που δεν καταφέρει να οδηγήσει σύντομα τη χώρα σε εκλογές. 
Αυτά ενώ η διαπραγμάτευση με την Τρόικα καρκινοβατεί, οι σχέσεις με τους θεσμικούς εταίρους και πιστωτές επιδεινώνονται, η πρόσβαση στις αγορές παραμένει αδύνατη, και τίποτα δεν δείχνει ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να επιδράσει η έξοδος από την ύφεση στις ζωές των ανθρώπων και να έρθει κοινωνική καταλλαγή.

Το δράμα της χώρας, και του … Καμένου!

Μπορεί η ιστορία της χώρας μας, από τότε που γίναμε ανεξάρτητο κράτος, να είναι γεμάτη από τραγωδίες, αλλά όπως είναι φυσικό, αφού (κυρίως) για ανθρώπους μιλάμε, υπήρχαν ανέκαθεν και στοιχεία φαρσοκωμωδίας.

Μπορεί παλιά αυτό να μην ήταν τόσο εμφανές, αφού δεν υπήρχαν τα ΜΜΕ όπως τα ξέρουμε σήμερα, ούτε τα κανάλια, ούτε το διαδίκτυο, οπότε ο κάθε πολιτικός και κυβερνητικός μεγαλοπαράγοντας μπορούσε και καλύπτονταν πίσω από ένα πέπλο «σοβαρότητας» (πιο πολύ σοβαροφάνειας), και ότι έκανε το έκανε μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, και ας ήταν τενεκές ξεγάνωτος.
Σήμερα όμως ζούμε στην εποχή της απόλυτης διάχυσης της πληροφορίας…

Ο Ελληνικός Λαός μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης* 

Όσο περισσότερο επιδεινώνεται η κρίση χρέους, τόσο περισσότερο αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις πραγματικές αιτίες και τα συμπτώματα που ευθύνονται για το μεγάλο αδιέξοδο της χώρας μας και την ανείπωτη φτώχεια που βιώνουμε τώρα ως Λαός. Εδώ και μερικές εβδομάδες παρακολουθούμε τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Κυβέρνησης και της ΤΡΟΙΚΑ, οι οποίες κορυφώνονται καθημερινώς με τα σχόλια και τις εικασίες των διαφόρων μεγαλοσχήμονων πολιτικών και δημοσιογράφων και ΜΜΕ της χώρας μας. Η προπαγάνδα, πρωτόγνωρη εις τη σύγχρονη ιστορία της Πατρίδας μας, έχει φθάσει εις το αποκορύφωμά της, όπως και η αδιαφορία μας για όλα αυτά που συμβαίνουν πίσω από τις πλάτες μας, τι μας περιμένει και ποιο θα είναι το μέλλον μας.

Η μάχη των εντυπώσεων μέσω ...δημοσκοπήσεων!

"Τα τελευταία τρία χρόνια, το φαινόμενο της ανοικτά προπαγανδιστικής χρήσης των δημοσκοπήσεων, από τα Μέσα Ενημέρωσης, έλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις. Το γεγονός αυτό αποτελεί άλλη μια λυπηρή ελληνική ιδιομορφία. Οι δημοσκοπήσεις χρησιμοποιούνται από τα ΜΜΕ σε επιχειρήσεις «ψυχολογικού πολέμου» (PSYOPS), για την κατίσχυση στη μάχη των «εντυπώσεων». Στo πλαίσιo του κομματικού «πολέμου» (του κομματικού ανταγωνισμού), δεδομένου και του αυξημένου ρόλου που έχουν καταλάβει στην Ελλάδα τα ΜΜΕ, απέναντι στα κόμματα, ο στόχος είναι διπλός: τόσο η κοινή γνώμη, όσο και το ηθικό των (αντίπαλων) κομματικών στελεχών." 
(Γιάννης Μαυρης - Καθημερινή 19/11/2006)

Οι δημόσιες προπαγανδιστικές δημοσκοπήσεις απελπισμένα προσπαθούν να χειραγωγήσουν τους Έλληνες και να τους βάλουν στις στρούγκες των εγκεκριμένων κομμάτων. Ακούμε, βλέπουμε, διαβάζουμε ποσοστά, νούμερα. Μας βομβαρδίζουν καθημερινά με περίτεχνες ορολογίες γεμάτες επιστημοσύνη. Όλα στην προσπάθεια να κατευθύνουν την ψηφομάζα προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, συγκεκριμένα εγκεκριμένα κόμματα.

Τα φαύλα ..."ΜΜΕ"

Η πλειονότητα των Ελλήνων δημοσιογράφων είναι αριστεροί και επηρεάζονται, δυστυχώς, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, από τα πολιτικά τους φρονήματα. Γι΄ αυτό και προσπαθούν να αποψιλώσουν το κύρος των θεσμών και των ιστορικών μορφών της Ελλάδος. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, με εξαίρεση ορισμένα δίκτυα, τα άλλα απεσιώπησαν την άφιξη της ελληνίδος βασιλομήτορος της Ισπανίας και πρώην βασιλίσσης αυτής Σοφίας, η οποία ήλθε στην Ελλάδα, για να παραστεί προχθές στα εγκαίνια της εκθέσεως του Δομινίκου Θεοτοκοπούλου, στο Μουσείο Μπενάκη. 

Βαρέθηκα... Ποια αξιοκρατία;

Βαρέθηκα να ακούω τη λέξη «αξιοκρατία», δεκαετίες τώρα. Τη χρησιμοποιούν όλοι οι πολιτικοί χωρίς να την εφαρμόζουν, τη χρησιμοποιούν εκπρόσωποι της πνευματικής μας ηγεσίας παραβιάζοντάς την κυνικά, τη θέλουν και όλοι οι Έλληνες, φτάνει... να μην ισχύει για τους ίδιους.

Ο Aθηναίος φιλόσοφος Αντισθένης έλεγε: «Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις». Κάπως έτσι θα ξεκινήσουμε κι εμείς προσεγγίζοντας την έννοια με επίκαιρο παράδειγμα. Ο γιος φίλου, παρακολουθεί μεταπτυχιακό χρηματοοικονομίας στο Λονδίνο. Πρόσφατα πήρε γραπτή πρόσκληση από τρεις εταιρίες, για να περάσει από συνέντευξη προκειμένου να τον προσλάβουν στην επιχείρηση, μόλις τελειώσει τις σπουδές του. Δεν τον ήξεραν, δεν τους ήξερε. Η ίδια η «αγορά εργασίας» βρίσκεται σε σύνδεση με τα πανεπιστήμια και ανιχνεύει αυτούς που διακρίνονται χωρίς «μεσάζοντες» αγνοώντας εθνικότητα, κοινωνική προέλευση, πολιτική τοποθέτηση.