25 Ιουλίου 2016

Η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ: Μπάτε σκύλοι αλέστε…


Σχεδόν δυο χρόνια τώρα, οι Συριζανέλ αποδομούν συστηματικά την χώρα (με τη βούλα του σοφού λαού). Δεν υπάρχει ούτε μια υπόσχεσή τους που να τήρησαν, ούτε μια θετική εξέλιξη σε οποιονδήποτε τομέα της πολιτικής και οικονομικής μας ζωής. Θυμόσαστε φερ’ ειπείν, τις 100.000 νέες θέσεις εργασίας; Τα 751 ευρώ ελάχιστο μισθό; Το σκίσιμο του μνημονίου; Λόγια, λόγια, λόγια, και γενικευμένη δυστυχία. Έρεβος και τίποτα άλλο…

Το μόνο στο οποίο οι ιδεοληπτικοί αυτοί καραγκιόζηδες που γίνανε κυβέρνηση ήταν συνεπείς, πέραν των διορισμών στρατιών κολλητών, είναι στο ζήτημα της (λαθρο)μετανάστευσης. Η πολιτική τους περί ανοικτών συνόρων εφαρμόσθηκε κατά γράμμα, με αποτέλεσμα η Ελλάδα (και ειδικά τα νησιά) να πλημμυρίσει από «πρόσφυγες πολέμου» μέχρι κι από το μακρινό Νεπάλ! Μη ρωτάτε αν έχει πόλεμο το Νεπάλ, αυτά τα ξέρει μόνο ο ειδικός διεθνολόγος κ. Κοτζιάς (και η κυρά Τασία)...

--

Ο Κυριάκος είναι προσωπικός στόχος!

Είναι φυσικό μία κυβέρνηση να μην επιθυμεί να δει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης νέο πρωθυπουργό. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όμως, υπάρχει μία ψύχωση. Το είπε και ο Λεβέντης, ότι στόχος της απλής αναλογικής ήταν να μην γίνει ο Κυριάκος Πρωθυπουργός. Δεν μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να έχει προσωπικά με τον Κυριάκο!

Κι όταν τελείωσε οριστικά το θέμα των 200 ψήφων, όταν ξεκαθαρίστηκε ότι δεν υπάρχει απλή αναλογική από τις επόμενες εκλογές και άρα ο Κυριάκος μπορεί να είναι ο επόμενος ισχυρός πρωθυπουργός, το ρεπερτόριο συνεχίστηκε πλέον με προσωπικές επιθέσεις σε βάρος του Κυριάκου.

Σηκώθηκαν πάλι οι σημαίες του πολέμου στα social media, έπιασαν το όπλο τους γνωστοί ρυπαρογράφοι. Τους απασχόλησε αν η οικογένεια Μητσοτάκη κυνηγήθηκε από την χούντα. Πέρα από το γεγονός ότι η Ιστορία είναι Ιστορία και δεν παραποιείται από καρτερικές υστερίες, Θα έπρεπε να ρωτήσουν σχετικά και κάποιους από τους εργολάβους που διαθέτουν στο κόμμα τους. Εκείνοι γνωρίζουν ποιοι κυνηγήθηκαν από την χούντα και ποιοι συνεργάστηκαν μαζί της και έκαναν περιουσίες. Σίγουρα η οικογένεια Μητσοτάκη δεν ήταν σε αυτή την κατηγορία.

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είχε μία μανία με τον Κώστα Μητσοτάκη. Κι αυτό διότι ο Ανδρέας είχε μπροστά του έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι ο φυσικός ηγέτης της Ένωσης Κέντρου. Η μονομαχία τους είχε και προσωπικά στοιχεία, πέρα από τα πολιτικά. Είχαν ανοικτούς λογαριασμούς οι δυο τους από το παρελθόν.

24 Ιουλίου 2016

Οι κουκουλοφόροι και η κυβέρνηση No order


Αυτά που συμβαίνουν στο ΑΠΘ με τον κατσαπλιάδικο χουλιγκανισμό δεν είναι παρά η φυσική κατάληξη της ανομίας του ΣΥΡΙΖΑ και των πέριξ. Το υπουργείο Δικαιοσύνης και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εκτελούν παραγγελιές από συντρόφια που είναι μεσοτοιχία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Θυμηθείτε τις καταγγελίες Πανούση και τα νταραβέρια για υλοποίηση νομοθετικών υποσχέσεων. Διαβάζω και τις ανακοινώσεις του κομισαρίου επί της Δημοσίας Τάξεως. Του τη λένε για την ανομία κι ο στρατηγός, που στα γεροντάματα ανακάλυψε τον πολιτικό όρκο και την εξαρχειώτικη προσέγγιση για την ασφάλεια των πολιτών, απαντάει με θέμα «Η επίδρασις της αυξήσεως του πληθυσμού των μελιγκρών επί της κινεζικής οικονομίας». Με το σπαθί του καθαρίζει τα νύχια του.

Μετά τα βανδαλισμένα αγάλματα και μνημεία, μετά τις ένοπλες πορείες, μια δολοφονία πρεζέμπορου από «εκδικητές» και κάτι καμμένα λεωφορεία και τρόλεϊ, έχουμε αναβαθμισμένο καλαμπαλίκι, με αρωγό το γελοίο άσυλο της ανομίας. Καραγκιόζ μπερντές μια ολόκληρη πόλη, βανδαλισμοί στο ΑΠΘ, του δημαρχείου και λεωφορείων, και μια εικόνα μεταξύ βαλκανικού Γούντστοκ και τσαντίρ μαχαλά Ειδομένης. Φυσικά, η αρμοδία «επιτροπή» κάποιων άχρηστων συνεδριάζει για να διαπιστώσει αν τα 500 είναι μισά της χιλιάδας.

Και μην ξαναπαρομοιάσετε τη χώρα ή το ΑΠΘ με το γνωστό ευαγές ίδρυμα της Καλλέργαινας, στο οποίο υπήρχε τάξις, σειρά και προφανής κοινωνική προσφορά, αφού ξεχαρμάνιαζαν δύσμορφοι, ντροπαλοί και πάσα ένας στερημένος, ώστε να μην ορμούν σαν λύκοι στα καλά κορίτσια.
Οι άνθρωποι μια παρέα είναι, ο ένας κάνει δουλειές για τον άλλον. Μεσοτοιχία. Ανταλλάσουν καφέ, ζάχαρη, λένε καμιά κουβέντα. Ολοι τους όμως είναι εξουσιαστές. Ναι, όλοι, και μην τους ξαναπείτε αντεξουσιαστές. Μεγαλύτερος εξουσιαστής από αυτόν που αποφασίζει ποιος θα ζήσει ή θα πεθάνει, ποιος θα λυντσαριστεί, θα του κάψουν το σπίτι, τη δουλειά, υπάρχει; Δεν υπάρχει. Κι οι απέναντι φονιάδες ή χουλιγκάνοι «ιδεολογικές» δικαιολογίες έχουν. Υπάρχουν απέναντι άνθρωποι τους οποίους σιχαίνομαι. Θα μου ήταν όμως αδιανόητο να τους πειράξω μια τρίχα.

Η Κερκόπορτα…


Κάθε φορά που υπάρχει τρομοκρατικό χτύπημα σε Ευρωπαϊκές πόλεις, από την πρώτη στιγμή, Τύπος, δίκτυα Ενημέρωσης και Αρχές επιδίδονται σε μια πρώτη απέλπιδα προσπάθεια να αποδείξουν ότι ΔΕΝ πρόκειται για τζιχαντιστές!

Στην αρχή ακούμε πάσης φύσεως θεωρίες, ότι πρόκειται για μεμονωμένους τρελούς, για «μοναχικό λύκο» για ακροδεξιούς νεοναζί…

Στη συνέχεια βέβαια, βγαίνουν τα πραγματικά στοιχεία και οι θεωρίες αυτές εξαφανίζονται. Για να επανέλθουν αμέσως μετά, στο επόμενο χτύπημα (Γιατί τα τρομοκρατικά χτυπήματα τώρα πια ακολουθούν το ένα το άλλο με ρυθμό «πολυβόλου»…).

Καιρός, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Ψύχραιμα, ήρεμα κι ωραία…

Πρώτον, οι νεοναζί είναι καθάρματα. Κι όπως έδειξε το αιματηρό περιστατικό στη Νορβηγία, πριν από πέντε ακριβώς χρόνια, πολύ εγκληματικά καθάρματα.

Όμως όλες τις τελευταίες σφαγές σε Ευρωπαϊκές πόλεις ΔΕΝ τις έκαναν νεοναζί.Άλλου είδους καθάρματα πρωτοστάτησαν σε αυτές…

Δεύτερον, και στην βομβιστική επίθεση κατά του Γαλλικού περιοδικού Σαρλι Χεμπντο, και στη σφαγή του Μπατακλάν, και στη σφαγή στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών κι ύστερα στο μετρό των Βρυξελλών και στη Νίκαια πριν λίγες μέρες και σε σταθμό της Βαυαρίας προχθές και στο Μόναχο τώρα, παντού αυτουργοί ήταν μουσουλμάνοι. Και σε όλες τις περιπτώσεις, οι τζιχαντιστές είχαν προειδοποιήσει από πριν και πανηγύριζαν μετά…

Κανείς δεν λέει ότι «όλοι οι μουσουλμάνοι της Ευρώπης» είναι εγκληματίες. Αλλά όλοι οι εγκληματίες των τελευταίων μαζικών και τυφλών χτυπημάτων συμβαίνει να είναι μουσουλμάνοι!

Τις περισσότερες είχαν βοήθεια και στήριξη από τρομοκρατικά κυκλώματα. Άλλοτε ήταν πιο «μεμονωμένα περιστατικά». Αλλά σε όλες τις περιπτώσεις, η ενθάρρυνση να το κάνουν, η καθοδήγηση πώς να το κάνουν και η πανηγυρική «οικειοποίηση» αφούτο έκαναν ήλθε από τα δίκτυα των τζιχαντιστών.

Τι ακριβώς συζητάμε, λοιπόν;

Τρίτον, τις περισσότερες φορές οι αυτουργοί είναι νεαροί μουσουλμάνοι που έχουν γεννηθεί σε Ευρωπαϊκά έδαφος. Είναι παιδιά ή εγγόνια μεταναστών. Αυτό τι σημαίνει; Απλούστατα ότι οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες ΔΕΝ μπόρεσαν να τους αφομοιώσουν! Αυτό σημαίνει…

Η υπόθεση των 8 Τούρκων στρατιωτικών δικαιώνει τον Πάγκαλο


Η περίπτωση της αίτησης πολιτικού ασύλου των 8 τούρκων στρατιωτικών που προσγειωθήκαν με ελικόπτερο στην Αλεξανδρούπολη, έχει ομοιότητες αλλά και διαφορές, με εκείνη του κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Αναφέρομαι στην υπόθεση του κούρδου ηγέτη του ΡΚΚ, ο οποίος στο τέλος του 1998-αρχές 1999 είχε φυγαδευτεί παράνομα την Ελλάδα, αφού προηγουμένως τον είχε εκδιώξει η Συρία κι αφού είχε ζητήσει άσυλο χωρίς θετική ανταπόκριση, από μία σειρά χωρών (ευρωπαϊκών και μη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας).

Και στις δύο περιπτώσεις: α) είχαμε Τούρκους πολίτες να κατηγορούνται ότι είχαν διαπράξει παράνομες πράξεις κατά της νόμιμης Τουρκικής κυβέρνησης και β) οι αιτούντες αναφέρονταν σε πολιτικό πλαίσιο και σε κινδύνους κατά της ζωής τους σε περίπτωση απέλασης.

Ποιες είναι οι διαφορές

Ο Οτζαλάν ήταν ο ηγέτης του ΡΚΚ (και παραμένει), μίας παραστρατιωτικής οργάνωσης τούρκων πολιτών αλλά κουρδικής καταγωγής, η οποία μάχεται για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν. Οι 8 στρατιωτικοί είναι επίσης τούρκοι πολίτες, αλλά δεν έχουν σχέση με κάποια αποσχιστική κίνηση. Ενδεχομένως να συμμετείχαν στο αποτυχημένο πραξικόπημα (οι ίδιοι το αρνούνται) αλλά επικαλούνται αντίποινα εάν επιστρέψουν στην Τουρκία μέσα στο γενικευμένο πλαίσιο διώξεων στρατιωτικών.

Τον Oτζαλάν έφερε παράνομα στην Ελλάδα μία ομάδα θερμοκέφαλων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να ασκήσουν εξωτερική πολιτική. Σε συνεργασία με σημαντικό τμήμα των εγχωρίων ΜΜΕ οργανώθηκε εκστρατεία υπέρ του Οτζαλάν και κατά της έκδοσής του στην Τουρκία. Στην περίπτωση των τούρκων στρατιωτικών, αυτοί ήρθαν μόνοι τους με στρατιωτικό ελικόπτερο, το θέμα διαχειρίζεται η κυβέρνηση από την ελληνική πλευρά και η ελληνική κοινή γνώμη είναι επιφυλακτική.

Στην περίπτωση Οτζαλάν, η τότε αριστερή αντιπολίτευση (κι όχι μόνο) βρισκόταν στα κάγκελα απαιτώντας από την τότε κυβέρνηση να δώσει άσυλο στον κούρδο ηγέτη. Σήμερα, η αριστερά (κι όχι μόνο) βρίσκεται στην κυβέρνηση, κρατά προσεκτική στάση μέχρι στιγμής και υπάρχει στήριξη από την αντιπολίτευση. Επίσης, μέλη της αριστερής κυβέρνησης αναφέρονται στο δίκαιο του τουρκικού αιτήματος έκδοσης και υπάρχουν αριστεροί βουλευτές που ζητούν ανοιχτά την απέλαση των τούρκων στρατιωτικών!!

Τότε, ο διεθνής παράγοντας (ΗΠΑ & ΕΕ) βρισκόταν με το μέρος της Τουρκίας, σήμερα ο διεθνής παράγοντας βρίσκεται απέναντι στην τουρκική κυβέρνηση κι ένα βήμα πριν τη ρήξη.

Τότε, το κουρδικό ζήτημα βρισκόταν στην παρανομία και στο περιθώριο της διεθνούς πολιτικής, σήμερα υπάρχει μία ντε φάκτο λειτουργία του ιρακινού και συριακού Κουρδιστάν κάτω από την προστασία του διεθνούς παράγοντα.

Τότε, η οικονομία της Ελλάδας βρισκόταν σε φάση ευδαιμονισμού και επέκτασης (με δανεικά) και λίγο πριν την ένταξη στη ζώνη του ευρώ. Επικρατούσε ο ευδαιμονισμός και το πάρτι του χρηματιστηρίου. Σήμερα η οικονομία διέρχεται τον 8ο χρόνο συρρίκνωσης και το διαθέσιμο εισόδημα είτε έχει συρρικνωθεί είτε βρίσκεται στο εξωτερικό (ή τα μπαούλα). Τότε οι υπεραπλουστεύσεις και οι τσαμπουκάδες με ξένα χρήματα υπερτερούσαν, σήμερα κάθε ενέργεια στα εθνικά θέματα ενδεχομένως να επηρεάσει την επαναφορά στην αναπτυξιακή τροχιά και η κοινή γνώμη είναι πιο συγκρατημένη.

Τότε, η τουρκική οικονομία βρισκόταν ένα βήμα πριν την ένταξή της στο ΔΝΤ, ενώ σήμερα μετά από τον υπερδιπλασιασμό του ΑΕΠ κατά τα 14 χρόνια διακυβέρνησης Ερντογάν (με αντίστοιχη ενδυνάμωση και των ενόπλων δυνάμεών της) βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο κι ενδεχομένως ένα βήμα πριν την ύφεση ή/και την οικονομική καταστροφή.

Τότε ο τουρκικός στρατός έλεγχε την πολιτική ζωή, είχε πρωταρχικό ρόλο στην κοινωνία και υψηλό αξιόμαχο. Σήμερα διώκεται, ενώ έχει αποδυναμωθεί σε μεγάλο βαθμό λόγω των μαζικών εκκαθαρίσεων σε όλα τα επίπεδα. Κατά τη γνώμη μου, και στις δύο περιπτώσεις το θέμα ξεπερνά τις πλάτες της ελληνικής κυβέρνησης, είναι καταρχήν διεθνές-πολιτικό και δευτερευόντως νομικό ζήτημα. Και στις δύο περιπτώσεις, εκ των πραγμάτων υπάρχει και το ανθρωπιστικό θέμα αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις όπου το διακύβευμα είναι η εθνική ασφάλεια μέσω της εμπλοκής ή όχι της χώρας μας, στην εσωτερική διένεξη μίας γειτονικής χώρας μέσω της παροχής ασύλου αντικαθεστωτικών τούρκων πολιτών.

Τότε υπήρχε μία σχετική σταθερότητα στο τρίγωνο Ουκρανία, Λιβύη και Δαμασκός και η Τουρκία έπαιζε σταθεροποιητικό ρόλο. Σήμερα στο εν λόγω τρίγωνο συντελούνται σημαντικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις με την Τουρκία να παίζει αποσταθεροποιητικό ρόλο.

Τότε, στη Τουρκία επικρατούσε το κοσμικό κράτος. Σήμερα η Τουρκία διέρχεται μία φάση ραγδαίας ισλαμοποίησης και το κοσμικό κράτος αντιστέκεται αλλά έχει υποχωρήσει. Επίσης, Ευρώπη και ΗΠΑ έχουν δεχθεί σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων προερχόμενες από το ριζοσπαστικό ισλαμισμό.

Και στις δύο περιπτώσεις, τα νομικά επιχειρήματα για την τήρηση της διεθνούς ή ελληνικής νομιμότητας ή ανθρωπιστικά επιχειρήματα περί των ιδεωδών του ελληνικού πολιτισμού, μάλλον χρησιμοποιήθηκαν στο πλαίσιο μίας συγκεκαλυμμένης πολιτικής ατζέντας.

Με βάση τα παραπάνω, κι επειδή το θέμα της παροχής ασύλου επηρεάζει τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας και ενδεχόμενος ατυχής χειρισμός θα προκαλέσει διπλωματικό ή/και θερμό επεισόδιο. Γι’ αυτό το ζήτημα θέλει προσοχή και θα έλεγα ότι όλα τα κόμματα συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση, μέχρι τώρα.

Πιο συγκεκριμένα

Εάν δοθεί άσυλο στους 8 Τούρκους στρατιωτικούς, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υπάρχουν κι άλλοι τούρκοι στρατιωτικοί που θα ζητήσουν πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης Γιασίν Ακτάι, ότι αγνοούνται χίλιοι λιποτάκτες του τουρκικού στρατού. Αυτό σημαίνει ότι η αποδοχή της αίτησης ασύλου ενδεχομένως να προκαλέσει μεγάλο αριθμό αιτήσεων, από τους στρατιωτικούς που βρίσκονται σε κίνδυνο. Σε αυτή την περίπτωση, εάν εγκατασταθεί μεγάλος αριθμός αντικαθεστωτικών στρατιωτικών στην Ελλάδα, τότε η χώρα μας εκ των πραγμάτων θα κατηγορηθεί για εμπλοκή στα εσωτερικά της γείτονος χώρας.

Επίσης, εάν δοθεί άσυλο στους 8 Τούρκους στρατιωτικούς ενδεχομένως να δημιουργηθεί σημαντική ροή τούρκων πολιτών-προσφύγων, οι οποίοι μέσω της Ελλάδας να θελήσουν να κινηθούν προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, και οι οποίοι δεν θα είναι κατά ανάγκην πολιτικοί πρόσφυγες. Κι αυτό αποτελεί ασύμμετρη απειλή, την οποία δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει η Ελλάδα από μόνη της. Θα χρειαστεί τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.

Κατά τις πρώτες ημέρες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, η Τουρκία έχει εγείρει θέματα εμπλοκής ξένων χωρών στο πραξικόπημα (ειδικότερα βάλει κατά των ΗΠΑ σε σχέση με τη φιλοξενία του ιμάμη Φεχτουλάχ Γκιουλέν). Επίσης, μία από τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Ερντογάν ήταν το κλείσιμο της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, η οποία είναι στρατηγικής σημασίας για την ασφάλεια της Δύσης και τη χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ και χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα το θέμα είναι διεθνές και αφορά και την ασφάλεια των ΕΕ ΗΠΑ.

Στην άμυνα των ανατολικών συνόρων της Ελλάδας, συμμετέχουν σήμερα και δυτικές δυνάμεις (μέσω του ΝΑΤΟ και της FRONTEX). Άρα, κινήσεις όπως η έκδοση ή όχι των τούρκων στρατιωτικών που ενδεχομένως να προκαλούσαν θερμό επεισόδιο, απαιτούν πλήρη ταύτιση της ελληνικής πολιτικής με αυτή της ΕΕ και των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί θα κληθούν να συμβάλουν στην άμυνα μας εάν η Τουρκία επιτεθεί.

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, οι εξελίξεις δείχνουν ότι σταδιακά αυξάνεται η πιθανότητα η Τουρκία να εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ. Σε αυτή την περίπτωση είναι εξαιρετικά πιθανόν να μεταφερθούν και στην Ελλάδα, μέρος των στρατιωτικών υποδομών δυτικών συμφερόντων που υπάρχουν σήμερα στην Τουρκία. Άρα η Ελλάδα έχει απόλυτο συμφέρον να συνεργαστεί με ΕΕ και ΗΠΑ έτσι ώστε να λειτουργήσει ως πλατφόρμα περιφερειακής σταθερότητας και ως «βεράντα» της Δύσης στην περιοχή.

Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα*

Η πραγματικότητα διέψευσε τον Κάρολο και τη Ρόζα
Γράφει ο σύντροφος Διονύσης Χαριτόπουλος

Από το 1924 η ιδέα για ένα παγκόσμιο κράτος προλετάριων αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Η Σοβιετική Ένωση αναδιπλώθηκε εντός των συνόρων της και η μαρξιστική πάλη περιορίστηκε εντός των ορίων των εθνικών κρατών. Η πραγματικότητα διέψευσε τον Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.

Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το εργατικό κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα», πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. Αποτελεί τη μόνη καταφυγή τους. Εντός των σαφών και συγκεκριμένων ορίων της, μπορούν να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τα ταξικά τους συμφέροντα, αντί σε ένα άξενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που εκτός από ανάλγητο είναι απρόσωπο και χαώδες.

Αλλά πατρίδα δεν σημαίνει μόνο οικονομικές διεκδικήσεις, παροχές και νούμερα. Είναι κάτι απείρως πιο βαθύ, ουσιαστικό και ανεξίτηλα υπαρξιακό για τον άνθρωπο. Τον νοηματοδοτεί και του δίνει υπόσταση, δεν είναι ένα τυχαίο άθυρμα των καιρών και των καταστάσεων. Αποτελεί ο ίδιος αναπόσπαστο μέλος μιας μεγάλης πληθυσμιακής ομάδας, που μιλάνε την ίδια γλώσσα, έχουν κοινή εθνική συνείδηση, κατοικούν στον ίδιο τόπο, έχουν κοινό πολιτισμό, κοινή ιστορία και κοινή καταγωγή.

Ακόμα κι αν κάποιος βρεθεί εκτός των γεωγραφικών ορίων της πατρίδας του, σαν ταξιδιώτης ή σαν μετανάστης, η πατρίδα συνεχίζει να κατοικεί εντός του και να τον καθορίζει ώς το τέλος του. Άλλωστε οι μαρξιστές δεν ήταν ποτέ εναντίον των εθνών, αλλά εναντίον των κρατών. Δεν ήταν αφελείς.

Τα έθνη είναι αδύνατον να καταργηθούν. Ακόμα και για τα κράτη δεν προέβλεπαν άμεση κατεδάφιση, αλλά σταδιακή, αργή απονέκρωση των μηχανισμών τους σε μεγάλο βάθος χρόνου, για να σβήσουν από μόνα τους όταν πια δεν θα είναι απαραίτητα.

Ούτε ο Στάλιν διανοήθηκε να καταργήσει το κράτος, και πολύ περισσότερο τα έθνη. Η ΕΣΣΔ ήταν μια ισχυρή ένωση κρατών, με ενιαία οντότητα, από διαφορετικά έθνη απολύτως διακριτά και αναγνωρίσιμα: Ρώσους, Ουκρανούς, Γεωργιανούς κ.ά. Την αμφισβήτηση πατρίδας και έθνους λογικά την αναμένει κανείς μόνο από κάποιον ένθερμο οπαδό της παγκοσμιοποίησης. Κάποιον εκπρόσωπο του διεθνούς κεφαλαίου που τα θεωρεί εμπόδιο στις μπίζνες του.

Το απογοητευτικό είναι ότι μερίδα της Αριστεράς συντάσσεται με τις θέσεις τους. Ο πατριωτισμός του απλού ανθρώπου διαβάλλεται ως απεχθής εθνικισμός. Και από τα Μέσα προβάλλεται εκ του πονηρού ως «αναβίωση των εθνικισμών» η εύλογη στροφή των ευρωπαϊκών λαών προς τα πάτρια, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται ανεπαρκής και αδιέξοδη. Αντί να κατανοήσουν την αγωνία των εργαζόμενων για το μέλλον τους, με ασύγγνωστη ευκολία τούς χαρίζουν στην Ακροδεξιά των χωρών τους.

23 Ιουλίου 2016

Όλοι εσείς που κάνατε like στο κουφάρι της Νανάς...


Διασωληνωμένη στην εντατική βρίσκεται από το απόγευμα της Παρασκευής η Νανά Καραγιάννη, η οποία δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή!

Την αγαπημένη δημοσιογράφο μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς ο αδελφός της. Οι γιατροί την έθεσαν αμέσως σε καταστολή, καθώς τα νεφρά και οι πνεύμονές της λειτουργούν μονάχα με μηχανική υποστήριξη.

Η Νανά Καραγιάννη πάσχει, εδώ και αρκετά χρόνια, από νευρική ανορεξία, ενώ το τελευταίο διάστημα φαινόταν να ξεπερνάει το πρόβλημά της. Ωστόσο, ο οργανισμός της ήταν πολύ εξαντλημένος με αποτέλεσμα να χρειαστεί ιατρική βοήθεια.

Πρώτη φορά Μπανανία..

Το ότι ζούμε σε συνθήκες μιάς οιονεί δικτατορίας τα τελευταία 7 χρόνια δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Η καταπάτηση πλέον του Συντάγματος με "αναγκαστικούς"-κατοχικούς νόμους (άνομους και εντελώς παράνομους) έχει καταντήσει γαϊτανάκι, που η "πρώτη φορά υπηρετριούλες των τοκογλύφων" κυβέρνηση ξεσήκωσε απ' τους προηγούμενους προδότες, και ακολουθεί πιστά.

Ακόμη και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ενός κλάδου που τόσο απροκάλυπτα τα τελευταία χρόνια ευνόησε μνημόνια και δωσιλογικές κυβερνήσεις, αντέδρασε με υπόμνημα στην νομοθετική ρύθμιση σε άσχετο νομοσχέδιο (περί "Κύρωσης της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έγκλημα στον Κυβερνοχώρο"), με την οποία αθωώνονται εκ των προτέρων για ποινικά και αστικά αδικήματα, όλοι όσοι θα εμπλακούν στην ιδιωτικοποίηση (ξεπούλημα) της δημόσιας περιουσίας.

Καταλήγει το υπόμνημα της Ενωσης: 
"..Η διάταξη αυτή δείχνει δυσπιστία της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας προς τη δικαστική εξουσία. Παράλληλα, κατά το μέρος που εξαιρεί χωρίς λόγο ορισμένη κατηγορία πολιτών από την εφαρμογή των νόμων του Κράτους, η διάταξη αυτή είναι άκρως προβληματική και εγείρονται εύλογα ζητήματα συνταγματικότητάς της "
Καταλάβαμε;