23 Σεπτεμβρίου 2016

Και για να τελειώνουμε... Δεν πρόκειται περί προσφύγων αλλά περί εισβολέων λαθρομεταναστών!


Οι Έλληνες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα, δεν δύνανται να συγκριθούν με τους αντίστοιχους που αιτούνται άσυλο από την σημερινή ελληνική Πολιτεία, εν έτει 2016. Οι πρόσφυγες ή/και μετανάστες του 19ου και 20ου αιώνος, διέφεραν ως προς τους σημερινούς αιτούντες άσυλο, ως προς τρία σημεία: 

Πρώτον, οι Έλληνες πρόσφυγες εκθεμελιώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες ένεκα εθνικών εκκαθαρίσεων, μίας μεθόδου, που υφίστατο κατά κόρον στην Χερσόνησο του Αίμου από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνος και της Εποχής του ζητήματος, της Οθωμανικής Κληρονομιάς και επέστρεφαν στην Χώρα-Μητρόπολη τους. Έτσι, στα 1906, μετά την επίδειξη ισχύος της ήδη από τα 1878 «αυτόνομης και ισχυρής» Βουλγαρίας, οι Έλληνες της Φιλιππούπολης αλλά και συλλήβδην της Βουλγαρίας, αναγκάστηκαν να προσφύγουν στην Ελλάδα: 


Τον Ιούλιο του 1906, η Ελληνική Μητρόπολη της Φιλιππούπολης καθώς και οι εκκλησίες και τα σχολεία των Ελλήνων, διαλύθηκαν και οι Έλληνες Μητροπολίτες αντικαταστάθηκαν από Βούλγαρους, 30.000 Έλληνες επίσης κατέφυγαν στην Ελλάδα. Το ίδιο έτος, Έλληνες αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν λόγω της έξαρσης που γνώρισε στην Ρουμανία, το «Κουτσοβλαχικόν» ζήτημα.

Δεύτερον, οι πληθυσμοί της εποχής αντηλλάσοντο βάσει Συμφωνιών, διεθνώς αναγνωρισμένων και επικυρωμένων, κάτι που υποδηλώνει την ύπαρξη συντεταγμένου προγράμματος «εξαναγκαστικής» μετανάστευσης αυτών των ανθρώπων. Έτσι τον Νοέμβριο του 1919, το «Σύμφωνο περί αμοιβαίας μεταναστεύσεως μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας», που διαλαμβάνετο στην Συνθήκη Ειρήνης, όριζε τον τρόπο και τον χρόνο των προς ανταλλαγή πληθυσμών. 
Πράγματι μετακινήθηκαν εκείνη την περίοδο, 50.000 Βούλγαροι και 30.000 Έλληνες προς της αντίστοιχες χώρες, δίχως να προκληθεί αναταραχή. Το ίδιο, θεωρητικώς τουλάχιστον, επιχειρήθηκε και με το «Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο» της 30ης Ιανουαρίου του 1923. Έτσι, οι πληθυσμοί εξαναγκάζοντο μεν να εκτοπιστούν, μετακινούντο δε ανθρώπινα, προοδευτικά και προγραμματισμένα. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τους Έλληνες του Πρώτου Διωγμού στα 1914, ή τους αντίστοιχους του 1922 όπου σε αυτές τις περιπτώσεις ομιλούμε περί πραγματικών θυμάτων πολέμου αλλά και εθνικών εκκαθαρίσεων παραλλήλως. 

Τρίτον, οι Έλληνες πρόσφυγες του 20ου αιώνος, μετανάστευαν ένεκα εσωτερικών προβλημάτων και πολλές φορές επαναπατρίζοντο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Έλληνες του Καυκάσου που μετά τα 1913, επέστρεφαν στο Ελλαδικό Χώρο, μετά την προσάρτηση τον πλούσιων εδαφών της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Μάλιστα το κύμα μετανάστευσης σε αυτήν την περίπτωση ήτο τόσο μεγάλο, ώστε η ελληνική κυβέρνηση το αναχαίτισε και διέκοψε την εθελούσια μετανάστευση και επαναπατρισμό των Ελλήνων του Καυκάσου. Ακόμα, στα 1919-1920, οι Έλληνες της Ρωσίας μετανάστευσαν στην Ελλάδα, ένεκα των εσωτερικών ταραχών που υφίσταντο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία.

Έτσι, διαγράφεται μετά περισσής ενάργειας, πως οι Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες-πλην της περίπτωσης του 1914 κα 1922-ήσαν είτε θύματα εθνικών εκκαθαρίσεων και εσωτερικών προβλημάτων, είτε μετανάστευαν εθελούσια και επαναπατρίζοντο, είτε βάσει συντεταγμένου προγράμματος που συνοδεύετο από τις αντίστοιχες υποδομές και μέτρα που προετοίμαζε το κράτος, αποφεύγοντας έτσι την σύγχυση και τον πανικό. Όσοι Έλληνες δε μετανάστευσαν προς Αυστραλία, Γερμανία και ΗΠΑ, το έκαναν έπειτα από επίσημη πρόσκληση και με όλα τα απαραίτητα έγγραφα ,πέρασαν από ιατρικούς ελέγχους, εξετάστηκαν εξονυχιστικά τα ποινικά μητρώα τους. Η μετακίνηση τους έγινε απολύτως ελεγχόμενα από τις αρχές και συντεταγμένα.

--

22 Σεπτεμβρίου 2016

Νέες λέξεις της συριζαϊκής γλώσσας

Οι θρυλικές μπουτούδες!
Δεν είναι λίγες φορές που τα στελέχη της κυβέρνησης έχουν χαρακτηριστεί ως "απατεώνες" και αιτία δεν είναι μόνο οι αδίστακτοι μνημονιακοί που πολεμούν τον εχθρό των μνημονίων και βαθιά αντισυστημικό πρωθυπουργό μας, τον Αλέκση τον Φούιτ. Πολλές φορές είναι και η άγνοια που έχουμε οι περισσότεροι για τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην ελληνική γλώσσα η οποία τα τελευταία δυο χρόνια έχει αποκτήσει ένα πολύ ενδιαφέρον παρακλάδι: τη συριζαϊκή. Αυτή η καινούργια γλώσσα, αυτό το καινούργιο στολίδι του ελληνισμού, είναι η αιτία που πολλές φορές οι δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης του Αλέξιου του Εντίμου παρερμηνεύονται.

Στην προσπάθεια μου να στηρίξω τη κυβέρνηση του Αλέξιου του Ευφυούς, παραθέτω την συριζαϊκή σημασία κάποιων λέξεων οι οποίες συχνά οδηγούν σε παρεξηγήσεις που αμαυρώνουν την, κατά τα άλλα άσπιλη και αμόλυντη, εικόνα της αριστεράς.

Λαός: Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Καμία φορά το υποσύνολο των δημοσίων υπαλλήλων που αγωνίζεται για τα ιερά και όσια του, τα οποία αποκαλούμε και κεκτημένα: Μονιμότητα, αποφυγή αξιολόγησης, αμετάθετο, φραπόγαλο είναι μερικά μόνο από αυτά.

Διακυβέρνηση: Η διαχείριση της εξουσίας προς όφελος του «λαού» (με τη συριζαϊκή έννοια του όρου)

Ιδεολογία: Η περιγραφή της αναγκαιότητας να πετάξει ο γάιδαρος. Μπορεί κάποια από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μην πιστεύουν ότι ο γάιδαρος μπορεί να πετάξει, αλλά πρέπει πάντα να παριστάνουν ότι τον βλέπουν στον ουρανό καθώς αυτό είναι που ζητά ο «λαός». Ακριβώς όπως οι ιερείς που μπορεί να μην πιστεύουν στον Θεό, αλλά δουλειά τους είναι να κάνουν ότι υπάρχει, προκειμένου να ικανοποιηθεί το ποίμνιο. 

Νεοφιλελευθερισμός: Οποιαδήποτε πολιτική και οικονομική άποψη δεν είναι αριστερή και άρα είναι εχθρική για τα κεκτημένα του «λαού». Ενδεχομένως κάποιοι πονηροί να παρατηρήσουν πως το εύρος των απόψεων αυτών είναι εξαιρετικά μεγάλο για να χωρέσουν σε μια οικονομική θεωρία η όποια δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη Γη, αλλά αυτοί είναι σίγουρα νεοφιλελεύθεροι.

Φιλελεύθερος: Φίλος της ελευθερίας η οποία (κατά τη διάρκεια επαναστατικών περιόδων όπως αυτή που διανύουμε) δεν μπορεί παρά να είναι αντιδραστική. Ο φιλελεύθερος είναι πάντοτε εχθρός του «λαού», αλλά επειδή η έννοια της ελευθερίας είναι ακόμα υπερεκτιμημένη, είναι καλύτερο να τους αποκαλούμε φιλελέδες ώστε να μη φαίνεται ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η ελευθερία.

Στοχοποίηση: Είναι η οποιαδήποτε αρνητική αναφορά σε στέλεχος της κυβέρνησης ή σε κυβερνητικό βουλευτή. Αν και η πατρότητα της λέξης ανήκει στον Γεώργιο τον Νόμιμο τον Ηθικό τον Βουλγαράκη, τα στελέχη της κυβέρνησης του Αλεξίου του Ευρυμαθούς τη χρησιμοποιούν σε κάθε ευκαιρία προκειμένου να περιγράψουν την κριτική, την παρατήρηση ή ακόμα και τον ξερό χλευασμό που στρέφεται εναντίον τους. Υπό αυτή την έννοια, η λέξη «χοντρός», όταν χρησιμοποιείται εναντίον του υπουργού Παιδείας Νίκου Κατέλη είναι στοχοποίηση (διότι τον βάζει στο στόχαστρο των κέντρων αδυνατίσματος), ενώ όταν χρησιμοποιείται για τον Θεόδωρο τον Πάγκαλο είναι μια απλή παρατήρηση του προφανούς.

ΜΜΕ - Εξουσία: σημειώσατε "σύμμαχοι"..


Απ' την μιά μεριά αναζητούν την "επιείκεια" και την συμπαράσταση της κοινωνίας για τα δικά τους θιγόμενα συμφέροντα, με μπαράζ ανακοινώσεων τύπου διαφήμισης, όπου διασύρουν (και δικαίως) την κυβέρνηση, και απ' την άλλη, εξακολουθούν να παίζουν το παιχνίδι των μνημονίων υποστηρίζοντας έμμεσα την κυβέρνηση στην προσπάθειά της αποπροσανατολισμού του λαού από τα καυτά προβλήματα που τον γονατίζουν.

Ποιόν στ' αλήθεια απασχολεί ποιά περουκίνια παρακολουθούσαν τάχα έναν τυχάρπαστο Παππάρα με δικτατορίστικη ιδιοσυγκρασία, που είδε φως και μπήκε στην εξουσία, και έκτοτε το παίζει υπουργός και προστάτης της ενημέρωσης(!) των πολιτών;
Τα ίδια αυτά περουκίνια σε άλλη στιγμή της συγκλονιστικής καριέρας τους, μπορεί με την ίδια αίσθηση αισθητικής, ηθικής και αξιοπρέπειας να παρακολουθούσαν εσάς, τον διπλανό σας, το blog, και όποιον άλλον τους διέταζαν τ' αφεντικά, την εποχή μάλιστα που οι σχέσεις αφεντικών-κυβέρνησης και προς χάρη των μνημονίων και των τοκογλύφων ήταν αγαθότατες.

Εκείνον, ύστερα, τον έρμο και αποθανόντα αξιοπρεπέστατα δημοσιογράφο Αλέξανδρο Βέλλιο, γιατί δεν τον αφήνουν στην ησυχία του;

21 Σεπτεμβρίου 2016

"Μωρή παρθένα" η ...αριστερά!


Δεν είναι μόνον ο Καλογρίτσας και οι τηλεοπτικές άδειες που βάζουν το καρφί στο σταυρό της κυβέρνησης, είναι και η ίδια η τράπεζα Αττικής. Ο έλεγχος που γίνεται μπορεί να βγάλει λαβράκια για το 2016 και μαζί με το πόρισμα της ΤτΕ να κάψει κόσμο.

Γι' αυτό και κάποιοι υπουργοί έχουν αρχίσει να τρέμουν και περνούν στην αντεπίθεση αφήνοντας υπονοούμενα αλλά χωρίς να δίνουν ονόματα.

Ένας εξ αυτών είναι ο Χρήστος Σπίρτζης. Πρώην πρόεδρος του ΤΕΕ, επομένως, γνώριζε πολύ καλά τι συνέβαινε στην Attica Bank. Ποιοι έπαιρναν δάνεια, ποιοι προσλαμβάνονταν, ποιοι δημοσιογράφοι πληρώνονταν «αέρα» και ποιοι έπαιρναν διαφημιστικά πακέτα. Μην ξεχνάμε ότι το σκάνδαλο των εκβιαστών – δημοσιογράφων ξεκίνησε από την ΕΥΔΑΠ αλλά ο κύριος όγκος διαφημίσεων που δίνονταν κατόπιν εκβιασμών, αφορά και την Αττικής.

Ο κ. Σπίρτζης βγήκε χθες και εξαπέλυσε επίθεση κατά του Γ. Στουρνάρα και της ΤτΕ λέγοντας ότι έχουν ευθύνες για το αν δίνονταν δάνεια, σε ποιους και με ποιες διασφαλίσεις. Βεβαίως ο ίδιος γιατί βγάζει τον εαυτό του από το κάδρο; Δεν ήξερε τίποτε; Δεν γνώριζε για τις ενέργειες των προηγούμενων διοικήσεων; Κατηγόρησε χθες τον πρώην επικεφαλής της Αττικής Γκ. Μάναλη, αλλά ο ίδιος ήταν που ως πρόεδρος του ΤΕΕ εκθείαζε την επιλογή τεχνοκρατών. Άραγε ο κ. Σπίρτζης διασφάλιζε τα συμφέροντα των μηχανικών;

Η απάντηση του Στουρνάρα να σιωπά καλύτερα παρά να μιλά γιατί είναι καλύτερα γι' αυτόν ίσως κρύβει πράγματα που μπορεί να μάθουμε στο μέλλον για το ρόλο του Σπίρτζη. Ομοίως και τα υπονοούμενα που άφησε σήμερα ο πρόεδρος του ΤΕΕ, Γ. Στασινός, για το αν δηλαδή υπάρχουν ευθύνες του Σπίρτζη σε περίπτωση που δεν ζητούσε έλεγχο από την ΤτΕ.

Καλό είναι λοιπόν ο υπουργός να μπορεί να απαντά για το ρόλο του στο ΤΕΕ και στην Attica κι όχι να ασχολείται με τον... Στέφανο Χίο.

Υπάρχει όμως και ο Γιάννης Δραγασάκης που για ένα περίεργο λόγο ασχολείται υπόγεια με την τράπεζα. Θέλει να την ελέγχει για δικούς του λόγους, είναι «μπροστινός» του Τσίπρα; Πάντως, οι κινήσεις του... προδίδουν ενοχή. Κατ' αρχάς αυτός προσπάθησε να επιβάλει πραξικοπηματικά τον Ρουμελιώτη ως CEO και τον Σαπουντζόγλου ως πρόεδρο στην Attica. Δεν του πέρασε από τον Στουρνάρα και γι' αυτό πνέει μένεα εναντίον του.

Χθες άφηνε διαρροές ότι κάποια κέντρα θέλουν να απαξιώσουν την Αττικής για να πουληθεί κοψοχρονιά. Δεν μας τα λέει κι εμάς αυτά τα κέντρα; Μήπως να ξεκινήσει από το κέντρο... Μαξίμου που διέλυσε το τραπεζικό σύστημα και απαξίωσε όλες τις τράπεζες, αλλά και την Αττικής; Ο κ. Δραγασάκης και η παρέα του ήταν αυτοί που τσάκισαν την οικονομία και φέσωσαν τη χώρα με δισεκατομμύρια ευρώ λόγω της κατάρρευσης των τραπεζών. Έλεος να βγαίνουν κι από πάνω οι μοιραίοι κι άβουλοι όπως ο αντιπρόεδρος.

Σήμερα τον κατηγόρησαν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ότι επί 30 χρόνια ήταν σύμβουλος στην Αττικής κι αυτός απάντησε: «Γιατί μόνο 30 χρόνια; Με τη φόρα που πήρατε, γιατί όχι 50 ή και ιδρυτής της τράπεζας; Για να σοβαρευτούμε, επαγγελματική σχέση με την Τρ. Αττικής, γνωστή σε όλους, είχα την περίοδο 2010-2012, όταν δεν ήμουν βουλευτής. Πίσω όμως από τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις, στόχος είναι η απαξίωση της Τράπεζας Αττικής και η ιδέα του παράλληλου τραπεζικού συστήματος».

Τράπεζα Αττικής και προσφυγικό, το Βατερλό της Αριστεράς


Όσοι προσπάθησαν να πάρουν δάνειο για την επιχείρησή τους και δεν τα κατάφεραν, είναι βέβαιο ότι έκαναν πολλά λάθη. Ίσως διάλεξαν λάθος τράπεζα, λάθος επάγγελμα και λάθος επώνυμο. Θα έπρεπε να είναι πελάτες στην Τράπεζα Αττικής, να είναι κατασκευαστές και να τους λένε και Καλογρίτσα. Αν είχαν και κουμπαριά με μέλος της κυβέρνησης ίσως να βοηθούσε…

Αυτό είναι σίγουρα το συστατικό της επιτυχίας στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί ο κόσμος να χάνεται, τα πάντα γύρω μας να καταστρέφονται. Όλα αυτά όμως αφορούν τους άλλους. Όχι εκείνους που μένουν πιστοί στην γραμμή του κομματικού κράτους. Και το κομματικό κράτος είναι σαν την Λερναία Ύδρα. Ένα κεφάλι κόβεται και φυτρώνουν δύο άλλα. Για παράδειγμα, εφόσον ο κ. Καλογρίτσας αποσυρθεί από το παιγνίδι, θα εμφανιστεί ένας άλλος Καλογρίτσας. Σημασία δεν έχουν τα ονόματα. Σημασία έχει να γίνεται η «δουλειά».

Η ιστορία του Κοσκωτά επαναλαμβάνεται


"Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά". 
Mark Twain

Τη δεκαετία του 1980 κυβερνούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ύστερα από δύο εκλογικές νίκες, άρχισε, μετά το 1985, να αμφισβητείται όχι μόνον από τους αντιπάλους του αλλά και από την κοινωνία και το ίδιο του το κόμμα. Καθώς έχανε σταθερά έδαφος, αρνήθηκε να αποδεχθεί την πραγματικότητα, να δει τα λάθη του ίδιου και της κυβέρνησής του. Αρνήθηκε να αποδεχθεί ότι η κριτική που του ασκούσαν φίλοι και εχθροί πολιτικοί, φιλικά και αντίπαλα μέσα ενημέρωσης, ανταποκρινόταν στην καθημερινότητα και τις γενικότερες συνθήκες της εποχής. Επέλεξε να πιστέψει ότι είναι θύμα μιας ευρύτερης συνωμοσίας ολιγαρχών, τραπεζιτών και εκδοτών. Και τότε άρχισε ο δρόμος χωρίς επιστροφή: Άρχισε δηλαδή η συστηματική προσπάθεια να διαβρώσει τον υπάρχοντα εκδοτικό, τραπεζικό και ευρύτερο επιχειρηματικό χώρο και να τον υποκαταστήσει με δικούς του απόλυτα ελεγχόμενους ανθρώπους.

Έτσι ξεκίνησε φέρνοντας στην Αθήνα από τον Βόλο τον Θανάση Πόπωτα, επιτυχημένο εκεί εκδότη τοπικής εφημερίδας. Του εξασφάλισε τραπεζικά θαλασσοδάνεια από την τότε υπό κρατικό έλεγχο Εθνική Τράπεζα και έτσι εκδόθηκαν δύο στενά κομματικές εφημερίδες, οι οποίες υποστήριζαν με ακραίο τρόπο την κυβέρνηση. Φυσικά οι εφημερίδες πάτωσαν κυκλοφοριακά, έκλεισαν, και ο ατυχής Πόπωτας, που ανενδοίαστα χρησιμοποιήθηκε, εγκαταλείφθηκε στην τύχη του, δικάστηκε, καταδικάστηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή μαζί με τους επίσης ατυχείς τραπεζικούς υπαλλήλους που υπέγραφαν τα θαλασσοδάνεια, βεβαίως κατόπιν σχετικών εντολών. Αλλά κανείς από αυτούς που έδιναν τις εντολές δεν έπαθε το παραμικρό.

Έτσι απέτυχε η πρώτη απόπειρα του Α. Παπανδρέου να σπάσει το εκδοτικό κατεστημένο της εποχής. Ούτε ο ίδιος όμως ούτε οι παρατρεχάμενοί του συνετίστηκαν από τη βροντώδη αποτυχία τους. Και επανήλθαν με ένα πολύ πιο φιλόδοξο σχέδιο: Τον έλεγχο αυτή τη φορά όχι μόνο του εκδοτικού αλλά ταυτόχρονα και του τραπεζικού και του επιχειρηματικού χώρου. Το όνομα του σχεδίου ήταν Γιώργος Κοσκωτάς. Και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για την εφαρμογή του ήταν η Τράπεζα Κρήτης.

Οι ελεγκτικές αρχές έλαβαν σαφείς εντολές από την κυβέρνηση να μην ασχοληθούν με τον αμφιλεγόμενο νεόκοπο τραπεζίτη της Τράπεζας Κρήτης και τις ακόμη πιο αμφιλεγόμενες τραπεζικές πρακτικές του. Έναντι της παρασχεθείσης ασυλίας, αυτός αγόρασε τις δύο παραδοσιακές εκδοτικές ναυαρχίδες της Δεξιάς, την «Καθημερινή» και τη «Βραδυνή», και εν μια νυκτί τις κατέστησε φιλοκυβερνητικές. Εξέδωσε μία επίσης νέα φιλοκυβερνητική εφημερίδα, τις «24 Ωρες», και αγόρασε για να κλείσει αμέσως κατόπιν ορισμένα μικρής κυκλοφορίας έντυπα, που όμως ενοχλούσαν προσωπικά τον Α. Παπανδρέου, καθώς ασχολούνταν με την ιδιωτική του ζωή.

Έναντι της ασυλίας και της κάλυψης που του παρεχόταν, απαιτήθηκε από τον Κοσκωτά να χρηματοδοτήσει με τα γνωστά θαλασσοδάνεια ουρανοκατέβατους «νέους επιχειρηματίες» –στελέχη και φίλους του ΠΑΣΟΚ–, τα αποκληθέντα τότε «νέα τζάκια», που υποτίθεται ότι θα έπαιρναν τα ηνία της οικονομίας από τα χέρια των ολιγαρχών και θα τσάκιζαν τη διαπλοκή του τραπεζικού συστήματος, μεγαλοεπιχειρηματιών και εκδοτών.

Απέτυχε και αυτό το εγχείρημα και τα αποτελέσματα είναι γνωστά: Ο πρωθυπουργός παραπέμθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο και απηλλάγη οριακά, ο αντ’ αυτού υπουργός του Μένιος Κουτσόγιωργας κατέρρευσε μέσα στο δικαστήριο και πέθανε λίγες μέρες αργότερα, υπουργοί της κυβέρνησης που είχαν διευκολύνει τον Κοσκωτά καταδικάστηκαν και στελέχη των ΔΕΚΟ που είχαν βοηθήσει στην υλοποίηση του σχεδίου, δίνοντας τις καταθέσεις των οργανισμών τους στην Τράπεζα Κρήτης, οδηγήθηκαν στις φυλακές. Στη φυλακή έμεινε πολλά χρόνια και ο ίδιος ο Γ. Κοσκωτάς, καθώς και ορισμένοι από τους στενούς συνεργάτες του. Άδοξα λοιπόν είχε καταλήξει και η δεύτερη πιο φιλόδοξη προσπάθεια να ελεγχθεί ταυτόχρονα το εκδοτικό και τραπεζικό σύστημα, καθώς και το επιχειρηματικό τοπίο.

Το φάντασμα του (αριστερού) Κοσκωτά…


Για να μην πέσει μέσα σε κάποιον διεφθαρμένο κύκλο της Ιστορίας, ο Αλέξης Τσίπρας ας προσέξει το παρελθόν. Για να μην τον καταπιούν οι νέοι Κοσκωτάδες, να έχει το νου του στους Κουτσόγιωργες...

Το 1989 ο Αλέξης Τσίπρας ήταν έφηβος, δεν έχει προσωπικές μνήμες από την πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής. Επομένως ό, τι γνωρίζει για το σκάνδαλο Κοσκωτά, το έμαθε εκ των υστέρων. Δεν γνωρίζουμε αν είναι σε θέση να κάνει κάποια σύνδεση όσων συμβαίνουν σήμερα με εκείνη την εποχή, αλλά καλό θα είναι να έχει το νου του.

Παρά τα 27 χρόνια που μεσολάβησαν και την τεράστια διαφορά που υπάρχει στις πολιτικοοικονομικές συνθήκες, ορισμένες ομοιότητες (ή «συμπτώσεις) είναι εμφανέστατες. Κάποιοι από τους παλιότερους, που έχει δίπλα του, γνωρίζουν και μπορούν να τού τις επισημάνουν:

20 Σεπτεμβρίου 2016

Ο σύριζας, το μεταναστευτικό κι η… Μόρια!

Δεν υπάρχει κυβερνητικό στέλεχος που να μην ισχυρίζεται ότι το μεταναστευτικό είναι ένα γεγονός που «μας έλαχε», περίπου ως φυσική καταστροφή.
Δεν υπάρχει ούτε ένα κυβερνητικό στέλεχος που να μην επιρρίπτει την ευθύνη για τους εγκλωβισμένους στους κακούς ξένους.
Είναι, όμως, έτσι;
Φυσικά κι όχι.
Ας θυμηθούμε:
Πότε ξεκίνησε η αύξηση των προσφυγικών – μεταναστευτικών – λαθρομεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα;
Μόλις ανέλαβε την εξουσία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.
Τι έκανε τότε η κυβέρνηση Τσίπρα; Ουσιαστικά εγκατέλειψε την φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων, έκλεισε την Αμυγδαλέζα και άλλαξε πολιτική στο ζήτημα της παραμονής των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Δηλαδή, έστειλε το μήνυμα του … μπάτε σκύλοι αλέστε. Λιαστείτε κιόλας στην Ομόνοια, όπως περίπου είπε η ανεκδιήγητη τότε υπουργός και σήμερα αντιπρόεδρος της Βουλής, Τασία Χριστοδουλοπούλου.
Η ίδια αλλά και όλος ο ΣΥΡΙΖΑ, από το 2012, μιλούσαν περίπου για κατάργηση της έννοιας των συνόρων και πρότειναν μηχανισμούς νομιμοποίησης όλων όσοι εισέρχονται στην Ελλάδα.
Να θυμίσουμε τι έγραφε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ;
«Θέσπιση ενός πρόσθετου τύπου άδειας, που θα λέγεται «άδεια προς αναζήτηση εργασίας», με την οποία θα εφοδιάζεται αυτομάτως κάθε ενδιαφερόμενος (είτε με αίτηση προς τις αρμόδιες ελληνικές αρχές είτε με αίτηση στο ελληνικό προξενείο της χώρας προέλευσης) και θα αποκτά αυτοδικαίως το δικαίωμα παραμονής στην ελληνική επικράτεια για ένα χρόνο, με στόχο να αναζητήσει δουλειά.
Αποσύνδεση της ανανέωσης της άδειας παραμονής από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων, για να μην μεταπίπτουν εργαζόμενοι μετανάστες, μαζικά και άδικα, από το καθεστώς της νομιμότητας στο καθεστώς της παρανομίας, εξαιτίας της απροθυμίας των εργοδοτών τους να καταβάλουν τις προβλεπόμενες από τη νομοθεσία ασφαλιστικές εισφορές».
Ποιος το υλοποίησε; Το ζεύγος Δρίτσα – Χριστοδουλοπούλου.
Ο ένας ως υπουργός Ναυτιλίας κι η σύζυγός του ως υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής. Ας μη τα ξεχνάμε…
Ουσιαστικά, δηλαδή, τι έκαναν;
Έκαναν την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι, ελαστικοποίησαν τις παραμέτρους χορήγησης ταξιδιωτικών εγγράφων και κατέστησαν χιλιάδες ανθρώπους –παράνομους ή πρόσφυγες- «οδοιπόρους» προς την Ευρώπη.
Κι όχι μόνο αυτά.
Κατάφεραν να διαλύσουν το Λιμενικό Σώμα κι έτσι τα δουλεμπορικά των Τούρκων μεγιστοποίησαν τη δράση τους στο Αιγαίο.
Να θυμηθούμε και αριθμούς από τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ;
Μέχρι τα τέλη του 2014, όσο το Λιμενικό Σώμα ήταν «παρών» και ενεργό στο Αιγαίο, στην Ελλάδα μπήκαν 41.000 άνθρωποι.